thoughts

Και έχω άγχος.. Πιο πολύ άγχος

 από τότε που δίναμε πανελλήνιες.

Και ναι θα κατέβω να τον δω,

 ναι αυτόν σου λέω, έναν αγνωστο,

 που ξαφνικά έγινε

πολύ γνωστός και μπήκε στην ζωή μου 

πριν καν προλάβω να του ανοίξω την πόρτα.

Και η αγωνια υπάρχει σε κάθε κύτταρο 

του κορμιού μου

 περιμένοντας να ξεσπάσει κάπου

να εκραγεί γιατί δεν αντέχω..

 Δεν το αντέχω να ξέρω ότι μπορεί

 κάτι να πάει στραβά

και να μην γίνουνε όλα όπως τα θέλω!!

 Και ναι είμαι εγωίστρια

ΠΟΛΥ εγωίστρια για να δεχτώ ότι

 μπορεί και να μην γίνει τίποτα μαζί του..

Γιατί τον θέλω ρε γαμώτο...

 Για αυτό και το άγχος..

Για αυτό και όλα... Η μάλλον όχι για αυτό...

 αλλά για αυτόΝ...

Άρα μέχρι τώρα έχουμε και λέμε:

Αγωνία και αγχος..

Μπορω να προσθεσω και τον φοβο?

Τον φοβο μηπως δεν ειμαι αυτο που περιμένει

και μηπως ενδομυχα απογοητευτει

και δεν μου το πει...

Πω και μετα σου λενε γίνε 18...

τουλάχιστον παλιά λέγαμε

οτι ειναι ολα εφηβικές ανασφάλειες

τωρα τι στο διάολο είναι?

Αμ την αστατη ψυχολογία που την πάς?

Ε?????

Την μια ειμαι καλά... Την άλλη δεν είμαι

την άλλη πάλι δεν ξέρω

Απο την μια θέλω τους πάντες 

απο την άλλη κλείνομαι σπίτι

κι όλα αυτά γιατι?

Γιατι? Γιατι θα πάω να βρω κάποιον γνωστό-άγνωστο

που στην τελική

μπορεί και αυτός να νιώθει το ίδιο

και να μην το ξερω!!!

Και το κεφάλι μου τελικά

θα εκραγει. ΤΕΛΟΣ.

Shoot for the moon. Even if you miss, you'll land among the stars.

Όλες οι αλλαγές, είναι -ούτε λίγο ούτε πολύ- ποτισμένες με μια πρέζα μελαγχολία...

Γιατί αφήνουμε πίσω μας κομμάτια του εαυτού μας.

Σκέψεις τριγυρίζουν το μυαλό μου.. 

Σκέψεις που κανείς δεν ξέρει αν πρέπει ή οχι να τις κάνω.

Δεν βαριέσαι... Πρέπει δεν πρέπει, θέλω να τις κάνω..

Εντός λίγων εβδομάδων θα ανοίγω την πόρτα ενός σπιτιού 

με το κλειδί που μόνο εγώ θα έχω,

και θα την κλείνω πίσω μου χωρίς να περιμένω να δω κανέναν.

Θα αφήνω το ζεστό ψωμί μου στο τραπέζι και τα κλειδιά μου παραδίπλα,

θα τριγυρνώ μεσα στην απόλυτη ησυχία...

 Άλλες φορές θα βάζω τέρμα την μουσική 

περιμένοντας κάποιον γείτονα να έρθει να παραπονεθεί 

για να βρω την ευκαιρία να μιλήσω με άνθρωπο..

Θα μαθαίνω συνεχώς καινούρια πράγματα, όντας στο πανεπιστήμιο, και θα αναρωτιέμαι

"πόσα λίγα ξέρουν..."

Και έτσι θα κυλούν οι μέρες και θα κυλάει και η ζωή μου ήσυχα,

χαμένη μέσα στο κρυο και την φύση μιας ορεινής πόλης

που περιμένει με ανοιχτή την αγκαλιά της να πάω να την ζήσω...

Θα περπατάω στους χιονισμένους χειμωνιάτικους δρόμους

και θα τρυπώνω σε μοναχικά καφέ

προσπαθώντας να μπάσω την ζέστή μυρωδιά της καραμέλας

ανακατεμένης με καφέ

στην καρδιά μου, μπας και ζεσταθεί

και σταματήσει να παραπονιέται..

Όσο όλα αυτά παραμένουν κοντινά όνειρα όμως,

ένα είναι το γεγονός.

Φεύγω.

Τα πόδια μου αφήνουνε το πάτωμα

και πάνε σ'άλλα μέρη

μα η ψυχή μου θα μείνει σε αυτό που τόσα χρόνια αποκαλούσα σπίτι.

Κι όμως, εγώ φεύγω...

I_love_little_elves

Και κάθεσαι και σκέφτεσαι ρε φίλε
και δεν την βρίσκεις την πουτάνα την άκρη
και ούτε θα την βρεις
γιατί κρύβεται
αναπάντητα ερωτήματα
σου το πηδάνε το μυαλό
και δεν σ'αφήνουν να σκεφτείς
και βγάζεις το είναι σου σε μια ιστοσελίδα
και νομίζεις ότι καποιος που θα το διαβάσει
ίσως να σε καταλάβει
ΠΟΣΟ γελασμένος είσαι
και για ΠΟΣΟ βλάκας περνιέσαι
Κανείς δε σε διαβάζει
κανείς δεν σε καταλαβαίνει
γιατί δεν έχει νόημα
και γιατί ο πόνος δεν περνάει έτσι εύκολα
Ασυναρτησίες που φτύνω σε ενα λευκό ηλεκτρονικό χαρτί
καθώς χάνομαι στο σόλο του breakin' up again
καθώς το τελευταίο μου ποτήρι κρασί
περνάει μέσα στις φλέβες μου
και από κει στην καρδιά μου
που δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα αντέχει
να την χτυπάνε
να την πεθαίνουν
να μην την σέβονται
να μην την αγαπούν
θα ξυπνήσω μια μέρα
και θα πετάξω μακριά
να ξεχάσω τι θα πει πόνος
ΒΑΡΕΘΗΚΑ ακούς?
και είμαι μόλις 18
βαρέθηκα φίλε

24/06/2010. Happy Drug User.

Yes I do believe I am sick.

I really do, dear only reader of my burnt blasted blog.

I suffer from a disease called Megadethaholism... Its like alcoholism.

Even Worse!

Doctors said that there is no cure for my case.

No cure at all...

You know sometimes I feel like I've got some kind of cancer.

Or a heart disease -my heart beats and aches every time I take my drug, thats why.

And then... then the world becomes beautiful and magical...

and hah, even more romantic.

They make me dream of other worlds where I can safely travel..

They force me to love every little part in my life with no suspensions..

They make me creative, enhance my will to give, to gift and to hope;

to hope that someday I will attend one of their concerts again..
And feel the same shot straight into my heart..

Maybe I could go backstage, who knows..

I am so filled with memories from that One Night In Athens.

I think I was in heaven for an hour.

You know, when Dave said: "Thank you all guys, you were great"

and started raining,

I lied down to the ground

And begged God to take me with him

by his side...

Cuz I felt so happy that I wanted to die that way.

Then was the time I wondered:

"Will He ever know that I exist?

Will he ever know that somebody in this universe 

wakes up (dead) and sleeps

just because of HIS existence?"

I never got the answer of course.

And I probably never will.

But we live for hopes dreams and memories...

And I hope for him, dream of him, remember him.

The 24th of June 2010

will be forever etched in my heart's book
with a rusty pen
and a perpetual ink

as that one day we live

only once towards our path to heaven..

And as a Nevermore song says:

"Memory lives in a shadow

nevermore will I blame

and I swear till the end of my days

I will not forget that one moment.."

They certainly are the most powerful drug.

And I am strongly addicted.

Άγγελοι χωρίς φτερά

Πού να γυρίζεις? Πού να'σαι άραγε μικρέ μου άσπλαχνε έρωτα,

 καθώς εγώ φτύνω τα λόγια μου σε ένα άψυχο παλιοκούτι...?

Το μυαλό μου θολώνει κι εσύ δεν χάνεις ευκαιρία να το κυριαρχείς...

Ξεγλιστράς μέσα στην νύχτα σαν τον κλέφτη και έρχεσαι να μου πάρεις το όνειρο

να μου πηδήξεις την χαρά, χίλια κομμάτια να την κάνεις...

Σ'αρέσει... Το ξέρω σ'αρέσει να μ'αφήνεις μόνη κ έρημη με μόνη συντροφιά

ένα ποτήρι με αλκοόλ και ένα τσιγάρο μάγκικο ,στριφτό να κρέμεται στο χέρι..

Χάθηκα μες στους καπνούς μικρέ μου έρωτα και ψάχνω δρόμο να γυρίσω..

Μα νά'σαι πάλι, πετάγεσαι στα μάτια μου μπροστά και με τρομάζεις...

Παίζεις... Παίζεις όπως κρυβόμασταν , παιδιά θυμάμαι, αργά στην γειτονιά μου...

Μα μεγαλώσαμε, δεν θα'πρεπε καν να παίζουμε σαν τότε...

Ποτέ δε με κατάλαβες.. Ποτέ δεν ακουσες τα λόγια μου 

κι έψαχνες πράματα σύνθετα, περίπλοκα και βάλε..

Μ'αφησες στη βροχή να περιμένω και ξεπάγιασα

ναι ξεπάγιασα -εγώ- για όνειρα γκρεμισμένα....

Και μένα μου φτανε μα κουβέντα μοναχά 

να πάρω την απόφαση να ζήσω....

Τώρα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια. Ηδη έχω παγωσει.

Μάθε λοιπον πως ένα σου σαγαπάω μόνο ήθελα

να παψω πια λοιπον κι εγω -ναι εγω- 

να ζω στα ξεχασμένα...