November Rain.

Ο χειμωνας ερχεται. Πλησιαζει. Ειναι βαρυς. Νιωθω τις απειλες του στο πετσι μου.. τον μυριζω στον αερα. Εισβαλλει στις σκεψεις μου βιαια και τις παγωνει. Τις πεθαινει.

 Πρωτη του Νοεμβρη σημερα, και ο μηνας μας καλωσορισε στην αγκαλια του με βροχη. Την βαρια την βροχη. Οχι την μπορα που περναει. Την μπορα την καταλαβαινεις απο την μυρωδια του διψασμενου χωματος που επιτελους δροσιστηκε.. Αλλα οχι, αυτη ειναι βροχη αλλιωτικη, το μονο που μυριζει ειναι καμενη οξια που βγαινει απο τις καμιναδες. Στα μαλλια σου, στα ρουχα σου, στο δερμα σου. Στην ψυχη σου.. 

 Απογευμα. Μικρο δωματιο που μυριζει καραμελα. Καθολου τσιγαρο, σημερα δε θελω να καπνισω. Μονο καφες με αρωμα καραμελα. Καυτος καφες. Τολμηρος. Με κοτσια. Του παει κοντρα του καιρου ρε φιλε.. Σπαει την ψυχρα του Νοεμβρη. Ζεσταινει τα χερια μου. Και μ'αρεσει. Μ'αρεσει που ο καφες μου δε δειλιασε σημερα. Και ετσι δε δειλιασα κι εγω. 

 Σκορπια χαρτια στο γραφειο. Αποκομματα εφημεριδων και σελιδες απο παλια τεφτερια. Ισως να τα κανω ενα λευκωμα! Αλλα οχι. Δεν ειναι εποχες για λευκωματα. Παλι σε ντουλαπια θα σαπισουν.

 Τα κειμενα μου δε με συμπαθουν. Ξεψυχανε γιατι δε τα φροντιζω οπως παλια. Μες στα παραπονα ειναι. Και δεν την αντεχω τη μουρμουρα τους μωρε..

Απογευμα. Μοναχικο. Ησυχο και μουντο. Γεματο μ'αναμνησεις. Χωρις μουσικη. Νεκρο. Κι ομως, με τρελαινει. Μου παιρνει το μυαλο. Μ'αρεσει. Με γοητευει. Ζει μεσα απο μενα. Κι εγω μεσα απο αυτο.  

Χειμωνας ερχεται. Και χιονι.. και παγος. Παντου. Σε σπιτια, σε παιδικες χαρες, σε δρομους και σε παρκα. 

Ανοιχτη διαπλατα η μπαλκονοπορτα. Και ο καφες ακομα μυριζει. Σου το'πα, ο καφες μου εχει κοτσια. Τιποτα δεν τον σταματα. 

Μπαζει μεσα το κρυο. Και κανει ενοχλητικούς ηχους ο αερας. Νομιζω πως ειναι θυμωμενος. Ετοιμος να επιτεθει. 

Και γω η ηλιθια, για αλλη μια φορα, ειμαι ετοιμη να βγω με το κοντομανικο. 

 Κρυωσω δε κρυωσω, δικο μου το φταιξιμο.. 

εγω την αφησα την πορτα μου ανοιχτη.

Όλη μας η ζωη γεμάτη ερωτήσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν. Και μερικοί τις ψάχνουμε σε μπουκάλια με αλκοόλη. Και κάποιοι σε σύριγγες που μοιάζουν με βελόνες που τρυπάνε και ρουφάνε λίγο λίγο ότι εχει απομείνει απο αυτό που λέμε ψυχή. Και στο τέλος την παίρνουν. Πόσο να αντέξει και μια ψυχη στην τελική..?

 Περνάνε οι μέρες και τα χρόνια ρε φίλε. Περνάνε κι εγώ νιώθω στάσιμη. Καρφωμένη στην γη μου, ανήμπορη να πάω είτε μπροστά είτε πίσω. Κάθομαι εδώ. Απλά στέκομαι στο σύννεφο μου, σ'αυτό το μαύρο συννεφο, και τραγουδάω για παλιές αγάπες και για αιώνια ξωτικά. 

Κάποιες άλλες φορές θέλω να χάσω τον εαυτό μου. Να χαθώ μέσα στις σκέψεις μου, στα όνειρα και στις στιγμές μου.. Να κάνω μακροβούτι στις αναμνησεις μου και εκεί που πάω να σκάσω επειδή δεν έχω οξυγόνο, να βρεθεί ενα χέρι και να με αρπάξει.. Να με λυτρώσει. Να με βγάλει από αυτό το αιώνιο αδιέξοδο. Να με ξυπνήσει από αυτόν τον άτιμο ύπνο που έχω κοιμηθεί. Και όλο περιμένω. Και περιμένω. Και η ζωη μετατρέπεται ασυνείδητα σε μια ατέλειωτη αναμονή. Και έτσι ξεχνάω να την ζήσω. Και περνάει ο καιρός. Ξυπνάω για λίγο. Συνειδητοποιώ τι συμβαίνει. Αποφασίζω να ξυπνήσω. Και μετά χωρις να το καταλάβω βρίσκομαι πάλι υπνωτισμένη.Πάλι θαμμένη μεσα στο τίποτα. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απο μια γλυκια μελαγχολική ανυπαρξία.  Τι να πεις ρε φίλε. Ίσως να μην ειμαι και σίγουρη για την απόφαση... Ποιος να ξέρει. Όλα γίνονται έτσι απλά. Με το κλείσιμο ενός ματιού.

Η καλύτερη ώρα είναι το ξημέρωμα. Τότε που ο ήλιος αγγίζει τον ορίζοντα και είναι σαν να τον χαιρετάει. Εκείνη την ώρα λοιπόν νιώθω οτι με αγκαλιάζει η πρωινή δροσιά και με ταξιδεύει στον νότο με τον ήλιο για καράβι της. Και πλέουμε. Και φεύγουμε. Σε κόσμους που μυρίζουν γιασεμί και τα ξωτικά είναι κι αυτά αρώματα. Σε κόσμους που τα ρολόγια σταματάνε και σε περιμένουν να κυλήσετε μαζί στον χωροχρόνο σαν δυο παλιόφιλοι. Εκεί που το τέλος δεν υφίσταται και το τίποτα είναι κάτι..

Άφησε με να χαθώ σε μια αράδα λέξεις σου. Κι εγώ θα σου χαρίσω το είναι μου. Μόνο εγώ κι εσυ. Ο κόσμος όλος.

"Δεν τρέχει κάστανο αν κάποιος κολλητός σου σε δει μια μέρα γυμνή και ξεχασμένη σε ένα πεζοδρόμιο και σου δαγκώσει την ψυχή με τον οίκτο του. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, αν κάποτε γκρεμοτσακιστείς από τον βράχο που σκαρφάλωσες, γιατί πήρε το μάτι σου ένα ανθισμένο κυκλάμινο."

Moonlight Sonata..

Μια μελωδία που περιμένει...

"Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, 

μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. 

Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. 

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου..."

Δεν θα χρειαστεί να περιμένεις

όπως είμαι θα έρθω

δεν είναι ανάγκη να ντυθώ..

Τι σου ζηταω... Μονάχα

άφησε με νά'ρθω μαζί σου..

Δεν θέλω να μένω μόνη μου

δεν θέλω, δεν μ'αρέσει

δε θέλω να μυρίζω θάνατο·

πάρε με μαζί σου μικρέ μου

άσπλαχνε έρωτα

μικρό μου δειλό ξωτικό

πάρε με μαζί σου για να νιώσω

τον αέρα του Σεπτέμβρη σα χάδι

να αγγίζει το δέρμα μου..

Χόρεψε μαζί μου, χόρεψε

ένα βαλς·

το βαλς των χαμένων ονείρων

του Μάνου...

όχι σου είπα, μην μου λες καληνύχτα

μην μου σβήνεις τα όνειρα 

μην μου τα σβηνεις από το σύννεφο

που τά'χω ζωγραφίσει...

Τα μάτια σου μου λένε

πως μια νεράιδα μας ξέχασε

μας ξέχασε κι έφυγε...

και μείναμε εγώ κι εσύ

να μιλάμε στην μέση του δρόμου

3 το χάραμα·

ναι 3 το χάραμα 

μονάχοι όπως πάντα.

Η συγγνώμη μου είπανε

πως είναι μια άσχημη στρίγγλα

για αυτό την φοβούνται..

Μηπως για αυτό δεν μου την λες;

Δεν με πειράζει

όχι μη θυμώνεις 

δεν με ενοχλεί..

Σε συγχωρώ εγώ

Με συγχωρώ εγώ..

Στο δωμάτιο μυρίζει μοναξιά.. 

κι εγώ τί σου ζητάω...

Μην με εγκαταλείπεις και εσύ..

Δεν μου'μεινε κανένας..

Κανείς δεν μ'αγκαλιάζει τις νύχτες που κρυώνω.

Κι έρχεται χειμώνας

κατάλαβε με

Άφησε με νά'ρθω μαζί σου·

Μονάχα αυτό

τίποτε άλλο δε χρειάζομαι

τίποτε.

Άφησε με νά'ρθω μαζί σου

"...ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας,

 νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου 

μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, 

μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. 

Καληνύχτα..."

....

"... Και με πέταξε σαν σκουπίδι.

Η προδοσία κατακλύζει κάθε κύτταρο

 του νεκρικού μου σώματος

και δεν μ'αφήνει να κοιμηθώ.

 Γιατί εκείνο είναι το δύσκολο... 

Ο ύπνος. 

Όταν ξαπλώνεις αργά στο κρεβάτι σου

το μυαλό σου χαλαρώνει...

 κι εκείνη τσουυυυυπ μπαίνει βίαια

και ταράζει τις σκέψεις σου... Η άτιμη..

Και σκεφτεσαι και σκέφτεσαι... 

Και καταλήγεις ότι δεν σου λείπει τόσο πολύ αυτή

όσο οι στιγμές σας.

Στιγμές πρόσφατες που όμως φαντάζουν

 μακρινό και αβέβαιο παρελθόν.

Σιγουρα τις ζησαμε αυτές τις στιγμες? Αναρωτιέσαι...

Ψευτικα λόγια.. Χαμένα λόγια..

 Όλο υποσχέσεις και σ'αγαπώ

που πέρασαν και κάθισαν στην σφαίρα του μυαλού σου.

Και το κακό ειναι ότι δεν φεύγουν.

Στίχοι και ποιήματα βομβαρδίζουν την καρδιά σου 

και την κάνουν να χτυπά και να θυμάται..

Ναι η καρδιά θυμάται, όχι το μυαλό...

Καταραμένες αναμνήσεις...

Βασανίζομαι... ακους?

Βασανίζομαι..."

                     Στον πνευματικο μου αδερφό, 

Γιάννη..

thoughts

Και έχω άγχος.. Πιο πολύ άγχος

 από τότε που δίναμε πανελλήνιες.

Και ναι θα κατέβω να τον δω,

 ναι αυτόν σου λέω, έναν αγνωστο,

 που ξαφνικά έγινε

πολύ γνωστός και μπήκε στην ζωή μου 

πριν καν προλάβω να του ανοίξω την πόρτα.

Και η αγωνια υπάρχει σε κάθε κύτταρο 

του κορμιού μου

 περιμένοντας να ξεσπάσει κάπου

να εκραγεί γιατί δεν αντέχω..

 Δεν το αντέχω να ξέρω ότι μπορεί

 κάτι να πάει στραβά

και να μην γίνουνε όλα όπως τα θέλω!!

 Και ναι είμαι εγωίστρια

ΠΟΛΥ εγωίστρια για να δεχτώ ότι

 μπορεί και να μην γίνει τίποτα μαζί του..

Γιατί τον θέλω ρε γαμώτο...

 Για αυτό και το άγχος..

Για αυτό και όλα... Η μάλλον όχι για αυτό...

 αλλά για αυτόΝ...

Άρα μέχρι τώρα έχουμε και λέμε:

Αγωνία και αγχος..

Μπορω να προσθεσω και τον φοβο?

Τον φοβο μηπως δεν ειμαι αυτο που περιμένει

και μηπως ενδομυχα απογοητευτει

και δεν μου το πει...

Πω και μετα σου λενε γίνε 18...

τουλάχιστον παλιά λέγαμε

οτι ειναι ολα εφηβικές ανασφάλειες

τωρα τι στο διάολο είναι?

Αμ την αστατη ψυχολογία που την πάς?

Ε?????

Την μια ειμαι καλά... Την άλλη δεν είμαι

την άλλη πάλι δεν ξέρω

Απο την μια θέλω τους πάντες 

απο την άλλη κλείνομαι σπίτι

κι όλα αυτά γιατι?

Γιατι? Γιατι θα πάω να βρω κάποιον γνωστό-άγνωστο

που στην τελική

μπορεί και αυτός να νιώθει το ίδιο

και να μην το ξερω!!!

Και το κεφάλι μου τελικά

θα εκραγει. ΤΕΛΟΣ.

Dream Come True?

Και ο "εφιάλτης" όπως τον αποκάλεσαν όλοι οι συμμαθητές μου, έλαβε τέλος..

O εφιάλτης ρε ,όχι το παληκάρι που πήδαγε την Έφη, ούτε ο ρουφιάνος της αρχαιότητας..

Για να σε βοηθήσω.. Ξεκινάει από Π και τελειώνει σε ανελλήνιες.

Τελείωσε και μαζί του τελείωσαν όλα. Πήγαμε και στο σχολείο και αντιγράφαμε κάτι νούμερα που

"καθορίζουν το μέλλον μας" και άλλα τέτοια γνωστά αποφθέγματα των ψευτομορφωμένων που μας "έδιναν συμβουλές" σε όλο το φετινό μας ταξίδι. Καθόμασταν και ακούγαμε έναν ολάκερο χρόνο ό,τι μας σέρβιραν. Φύτευαν στο μυαλό μας ιδέες ψυχοφθόρες, του τύπου "Αμα δεν περάσεις είσαι αποτυχημένος, άχρηστος".. Και μη μου πείς πως δεν το κάνανε, γιατι δε θα σε πιστέψω αγαπητε μοναδικέ αναγνώστη. 

Στοιχηματίζω πως πιστεύεις ότι ήμουν από τους αποτυχόντες και για αυτό ξεσπάω μέσα από δω.

Πολύ φοβάμαι όμως οτι θα σε διαψεύσω.. Πέρασα. Τον νίκησα τον εφιάλτη..

Αυτο δεν σημαίνει οτι εξασφαλίστηκα.. Το μόνο που σιγούρεψα για το μέλλον μου είναι το γεγονός 

ότι θα μένω μόνη, θα με πληρώνουν τα έξοδα κι εγώ αραχτή και λάιτ θα ζω μια φοιτητική ζωή,

το όνειρο κάθε 18χρονου παιδιού σαν εμένα..

Και μετά τι? Το μετά θα πρέπει να μας φοβίζει.. Ολους.

Κ εμάς που περάσαμε και εσάς που δεν περάσατε.

Το μόνο που ξέρω είναι πως αν πραγματικά θέλεις να γίνεις κατι, δεν χρειάζεσαι τις πανελλήνιες.

Εντάξει, βοηθάνε αλλά δεν είναι το παν!

Πάλεψε το, ψάξου... Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα αμα πιστεψεις σε αυτά. Μην τα αφήσεις να μείνουνε όνειρα ρε φίλε... Ζούμε σε μαύρη εποχή.. Εσύ κάντην κόκκινη ;)

Just thoughts...

"Don't forget your history nor your destiny."

Τάδε έφη Bob Marley

Και άμα δεν σκαμπάζεις από εγγλέζικα, αυτή η σειρούλα σημαίνει

"Μην ξεχνάς την ιστορία σου αλλά ούτε και το πεπρωμένο σου"

Ποιός δεν θαυμάζει τους ευγενικούς προγόνους του?

Ή μάλλον ποιός έλληνας δεν το κάνει?

Οι Αρχαίοι είναι πλέον η κληρονομιά μας, ο πολιτισμός μας, ο κόσμος που θαυμάζουμε...

ή τουλάχιστον έτσι μας μαθαίνουν.

Eμένα δεν μου αρέσει η ιστορία. Χωρίζει τον κόσμο σε στρατόπεδα. Για παράδειγμα,

εμείς μισούμε τους Τούρκους χωρίς λόγο. Απλά γιατί είναι Τούρκοι. Αλλά στρώνουμε τον πισινό μας στον κάθε καναπέ και βλέπουμε την Ναζλί και την Σεxραζάτ, βέεεεεεβαια...

Και μετά σου λέει ο Μάρλευ να μην ξεχάσεις την ιστορία σου..

Θα έπρεπε ίσως να το έιχε διατυπώσει ορθότερα... "Μην ξεχνάς κομμάτια από την ιστορία σου.." 

Χμου, θαρρώ πως έτσι μου στάθηκε καλύτερα.!

Όσον αφορά το πεπρωμένο, ή την μοίρα ή το κάρμα όπως το ακούμε σήμερα

για μένα είναι κάτι εντελώς ανούσιο να το αναφέρουμε..

Όχι μοναδικέ αναγνώστη μην μου θυμώνεις! Άκουσε με.. Κι εγώ πίστευα στην μοίρα

όπως κι εσύ.. Απλά μετά ξανασκέφτηκα και αναθεώρησα.. Ίσως φτάιει που ενηληκιώθηκα.

Ποιός να ξέρει? Τέλος πάντων. Τι λέγαμε? Η μοίρα - α ναι! - η μοίρα.

Δεν υπάρχει και μην αυταπατάσαι. Έτσι το λένε για να δημιουργήσουνε αέρα μυστηρίου και για να βγάζουνε λεφτά οι αστρολόγοι. Και για να μην είμαι απόλυτη, πες πως υπάρχει... Ποιός σου λέει πως δεν μπορείς με ενα κλικ να την αλλάξεις?