a.letter.from.m

15 Οκτωβρίου λέει το ημερολόγιο. 8 το πρωί το ρολόι. Κι εγω κλασσικά ξεκινάω να γράψω κάτι χωρις αρχη, μέση και τέλος. Είτε σε αυτό το ηλεκτρονικό χαρτί, είτε στο πατροπαράδοτο αγαπημένο ημερολόγιο μου, κάτι λείπει πια. Η έμπνευση ίσως. Αυτή που είχα κάποτε. Η αυτή που νόμιζα ότι είχα τουλάχιστον. 

Εχω βάλει να ακούσω τις Ιστορίες της πτώσης του Αυλου. Και ξεκινάει το ίντρο με απόσπασμα απο τα φτηνά τσιγάρα. Δεν το'χα ξαναπροσέξει ρε γαμώτο. Και ξέρεις γιατί; Πού να ξέρω ρε Μαιρητζέην, να λες.. Επειδή δεν μπηκα ποτέ στον κόπο να ακούσω το ίντρο. Δεν μ'αρέσει αδερφέ να ακουω δίσκους με την σειρά. Διαλέγω ανάλογα με τον τίτλο των κομματιών. Και έτσι χάνω κάποια πράγματα. Πολλά πράγματα. 

Σκέφτομαι πολύ τον τελευταίο καιρό. Οχι απαραίτητα δημιουργικά όμως. Μου πιπιλάνε το μυαλό πολλα ερωτήματα γενικού (ή γενικευμένου;) περιεχομένου. Που είμαστε, που παμε, τι ειναι η ζωη, τι ειναι ο ανθρωπος, ενα τιποτα είμαστε.. και άλλα τέτοια βαρετά κοινότυπα πράγματα. Η ανάρτηση αυτή ξεκίνησε ανιαρά, και πιθανότατα έτσι θα τελειώσει. Μπορείς να φύγεις αν το θέλεις. Ισως να σε διώχνω, ναι, αλλα δε ξέρω πια τι φάση παίζεται (ορίστε, γράφω κι όπως μιλάω πια).

Ηδη μπήκε το τέταρτο κομμάτι. Αυτή τη φορά το χω πάρει απόφαση, δεν κοιμάμαι αν δεν ακούσω τον δίσκο ως έχει. Κάτι παραπάνω ήξερε ο ανθρωπος και τα βαλε έτσι τα τραγουδια ρε παιδί μου. Ποια είμαι εγώ που θα του χαλάσω την σειρά; Ε, νευριάζω μαζί μου συχνά. Και μου μιλάω. Πολύ. Απλα δεν μου γράφω. Με ξέχασα. Και δεν μου αρέσω μωρέ ετσι όπως έχω γίνει. Θέλω να με αλλάξω. Δεν κοιμάμαι τα βραδια ρε φίλε. Χάνω όλη την μέρα και την ομορφιά της. Ισως να ναι οι αλλαγες που ήρθαν στην ζωή μου τον τελευταίο καιρό, ίσως να ναι μια μανία να κλαψομουνιάζω όλη την ώρα, ίσως τίποτα απο τα δυο.

Ωπα! Ακούω Σιδηρόπουλο. Ωραίος, Αυλε. Οχι, μπράβο. Και φτηνά τσιγάρα και Παυλος; Για αυτό μ'αρέσεις. Καλά το πας. Μου κρατάς παρέα καλή. Κι ας μη το μάθεις ποτέ. Τί σημασία έχει εξαλλου; Εσυ μπορείς να μου προσφέρεις πολλά. Εγω δεν ξέρω καν αν μπορώ να τα δεχτώ, πόσο μάλλον να στο ανταποδώσω. 

Θα στρίψω ένα τσιγαράκι τωρα. Οχι γιατι το΄χω αναγκη, αλλα επειδη θελω να κρατήσει συντροφια στον καφέ μου. (Παύση πρώτη) Ετοιμο. Με ροζ χαρτάκι γιατι καταβάθος είμαι και πολύ γκόμενα. Που ειχα μείνει; Α ναι. Στον καφέ μου.

Τον αγαπώ τον καφέ μου, το΄χω τονίσει και παλιότερα. Οχι τον συγκεκριμένο. Την έννοια του αγαπώ. Οταν πίνω καφέ, νυστάζω πιο πολυ απο το κανονικό. Τώρα βέβαια δεν ξέρω, μπορεί να χασμουριέμαι γιατι με βαριέμαι και βαριέμαι αυτά που σκέφτομαι και γράφω. Εγώ όμως τον πίνω για να με ξυπνήσει. Ετσι δεν λένε; Δεν σε ξυπνάει; Τι να πεις. Μπορει να με κορόιδεψαν. Η μπορεί να κοιμάμαι τόσο ασχημα που να χρειάζομαι κάτι λίγο, ένα τσικ(ι) πιο δυνατό. Ποιος να ξέρει.

Θέλω πολλά. Μερικά απο αυτά τα χρειάζομαι κιολας. Να, ας πουμε, θα ήθελα να φάω ένα γερο χαστουκι και να αρχίσουν και πάλι να με συγκινούν πράγματα.

Μια φορά, χρόνια πριν, ήτανε λεει μια νύχτα δύσκολη. Ανάμεσα σε πολλά λόγια εκείνη την νύχτα κάποιος μου ειχε κανει μια συνηθισμενη ερώτηση: "Τι φοβάσαι πιο πολυ απο ολα;" Ε εκει φιλαράκι μου τα ειχα χασει. Δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω. Μετα απο καναν χρόνο το ξανασκέφτηκα, και αποφάσισα οτι πιο πολυ, φοβάμαι εμένα.

Αν με ρωταγες (αθηναια κρυφη) τώρα, που εχω αλλάξει παλι γνώμη, θα σου ελεγα οτι φοβαμαι αυτο που μου συμβαίνει. Σταματάω να νιώθω. Αργα, βασανιστικά και σταθερά. Δεν μου αρέσει.

Μια συμβουλη να δώσω; Θα δώσω.

Να φοβάσαι. Θελω να φοβάσαι και κατα συνεπεια να νιωθεις, εστω και φοβο.

Δεν θα πω ότι θελω το καλό σου, χωρις παρεξήγηση. Αυτο που δεν θελω ομως, ειναι να γίνεις σαν κι εμενα.

Θα ηθελα να μην είχα στόχο σε αυτη τη ζωη. Γιατι τώρα είμαι σαν να καθομαι μπροστα σε μια οθόνη 6 φορες πιο μεγαλη απο αυτην που βλεπεις τωρα εσυ, και να βλεπω ταινια. Η μαλλον να προσπαθω να δω ταινια. Γιατι βλεπω μονο ενα κομμάτι της. Και χανω τα υπόλοιπα ρε γαμώ. Αυτο θα θελα. Να μην εχω στοχο που με τυφλωνει και δε μ'αφηνει να βλέπω. Πολλά θελω ομως, δεν μπορουμε να τα χουμε ολα, θα σκεφτεις. Και δικιο εχεις.

Ακομα και τωρα που δεν ειχα τιποτε ουσιαστικο να πω, δεν το μετανιωνω που εγραψα. Θα γράφω μέχρι να μου ξαναβγεί κάτι καλό. Γιατι νιώθω καλύτερα, στα ισα.

Και τί είναι η ζωη τελικα ρε συ; Μακαρι να μπορουσα να στο απαντήσω.

Ξέρω όμως τι δεν είναι. 

Ζωή δεν είναι να πίνεις. Αυτό το τελευταίο στο χαρίζω.

Δε θα σε μαθω ποτέ, αλλα ακουσε με. Εχω πολλες σαπιες στιγμες στις πλατες μου.

Και απο σήμερα εγω θα προσπαθω να αποκλείω κάθε φορα κατι απο το τι "δεν ειναι ζωη". Αν θελεις κάνε μου παρέα. Εξαλλου, δε μου αρέσει να μαι τοσο μονη..

15ο κομμάτι. Η ώρα περασμένη.

Στην υγεια σου το καφεδάκι μου..

Αγγιζε μου την ψυχη που και που, παιξε μαζι της, ακόμα κι αν μου την τσαλακώσεις ανεπανόρθωτα.

Ενταξει;

Ενταξει να λες.

Και μη ψαξεις πουθενα για τα γιατί.

15 λεει το ημερολόγιο.

Ακομα 15;

Dancing_with_the_dead

..και έτσι αραξα εκεί. Μονη. Και σε περιμενα η αληθεια ειναι. Τι, ψέμματα να πω; Σε περιμενα. 

Στην αρχη για λιγα λεπτα. Ειπα απο μεσα μου "αν δεν ερθει σε μιση ωρα φευγω". Το ενα τσιγαρο μετά το άλλο. Τιναζα την σταχτη τους μεσα στα νερά. Μου αρεσε να βλεπω πως σβηνει η καφτρα και πεθαινει απότομα. Μουσικη στα αυτια μου, οπως παντα. Αλλες φορες να βαραει δυνατα, αλλες στιγμες αργα, με την κιθαρα παντα παρουσα, εκει, να κλαιει μαζι μου στα σκοτάδια. Ωραιες οι κιθάρες. Εκφραζουν την λυπη τους, την χαρα τους, εκει, μαζι με σενα. 

Αλλα τι ελεγα; Α ναι. Μιση ώρα. Μια ωρα. Μιαμιση. Και μουσικη. Και τσιγαρα. Και επιμονη.

"Αλλα 5 λεπτα". Μεταξυ μας, θα σε περιμενα μεχρι να ρθεις. Γιατι ετσι ειμαι εγω. Τετοια ειμαι, τετοια κανω.

Ξημερώνει.. Ο ηλιος αρχιζει να με καιει απο τα δεξια. Παω πιο εκει, λιγο στη σκια του τσιμεντου αυτης της ομορφης πολης. Μα ο ηλιος με βρισκει. Δε μπορω να του ξεφυγω. Ποιος μπορεσε ποτε να του ξεφυγει.. Και με καιει πιο πολυ. Αλλα εγω εκει. Ολη η ζωη μου ενα εκει. 

Ενα "εκει" που μπαινει εμπόδιο στο "εδω" μου. Ολα τα όμορφα είναι πάντα εκει. Εκει, εκει, εκει που δεν μπορω να τα αγγιξω. Τα κυνηγαω. Μου ξεφευγουν. Δεν τα πιανω, δεν τα καταφερνω, κι ισως να μη τα πιασω και ποτε. Εκει ειναι η μαγεια ομως, παλι εκει. Για αλλη μια φορα εκει. 

Μ'αρεσει το κυνηγητο. Απο μωρό μου άρεσε, αγαπημένο παιχνιδι. Αλλα μου τρώει το εδω μου. 

Μου το ρημάζει. Το στηνει στον τοιχο και το ταράζει στα χαστουκια. Και το εδω μου ποναει. Κλαιει. Τσιριζει. Ομως φωνη δε βγαινει. "Τα εδωκιεκεί μας, ειχε πει ενας φιλος, είναι αψυχα. Μη τους δινεις σημασια. Δεν εχουν τιποτα να δωσουν"

Για αυτό το τίποτα ομως, που εν τέλει είναι κάτι, θελω να κυνηγησω και να κυνηγηθω.. μεχρι tελους. Γιατι το τίποτα τους, γεμίζει το εδώ μου.

Χαθηκα μωρο μου.. Χαθηκα εδω κι εκει. Χαθηκα μαζι τους μεσα στο κενο μου. Λιγο πολυ, επαψα να το φοβαμαι το κενο.. Δε θα πρεπε. Ομως συνεβη.

Ενα τσιγαράκι ακομα.. 

"5 λεπτά ακόμα και φευγω"

Κι αλλο τσιγαρο.

Κι αλλος ηλιος.

Το εκει μου εγινε εδω και δε το θελω πια.

Κι αλλο τσιγαρο.

"Αλλα 5 λεπτα"

Τα τσιγαρα μου πεθαινουν στο νερο.

Αλλο ενα τσιγαρακι..

Ηρθες..

Μα ο καπνος τελειωσε μωρο μου.

βλακ μεταλ.

Κάποτε όταν ημουν λίγο πιο μικρή, είχα νιώσει έναν πόνο που νόμιζα οτι δεν θα περάσει ποτέ. Εναν πόνο αβάσταχτο.. Μιλούσα και πονούσα. Πονούσα για αυτό 

μιλούσα. Ηταν απο κεινους τους πονους που σε χτυπάνε στην καρδια και για καποιο περίεργο λόγο νομίζεις οτι θα σκασεις. Οτι δεν θα φυγει ποτε. Οτι η μονη 

αιτια που υπαρχει ειναι για να βασανιζει αυτην την ματαια υπαρξη σου στο συμπαν.

Πονουσα κι εκλαιγα. Εκλαιγα και πονουσα.. Πέρασε ο χρόνος. Η μαλλον τα χρονια. Και αρχισε να μην ποναει τοσο. Αρχιζα να τον ζοριζω για να πονεσει. Αρχισα 

να τον αναζητω. Αλλα στην ουσια, δεν υπηρχε πια. Ηταν εκει ναι, αλλα δεν με πληγωνε πια. Ηταν εκει για να μου θυμιζει το παρελθον μου. Τις στιγμες μου. 

Αλλα εγω ημουν εκει και τον σκαλιζα. Μια ζωη πεισματαρα. Σκαλιζα κομματια απο το παρελθον απλα για να πονεσω. Ισως να μου αρεσε.. Τι ισως, μεταξυ μας 

ειμαστε. Μου αρεσε. Μου αρεσε να ποναω. Ηθελα να βλεπω την μυστηριωδη μορφη μου. Παντα αινιγματικη. Παντα με εναν πόνο που στην τελικη δεν ηταν τιποτε 

περα απο σπασμενα γυαλια. Εφτασε μια μερα λοιπον που αποφασισα να μην ζω μονο μεσα απο τις αναμνησεις του παρελθοντος. Να κανω κατι νεο. Να 

ξεκινησω χαρουμενη απο την αρχη, χωρις να κουβαλαω πανω μου ασχημα πραματα. Και το εκανα ρε φιλε. Η μαλλον προσπαθησα. Εκανα νεες σχεσεις, νεους 

φιλους, νεα ζωη. Αλλα οι αναμνησεις μου ηταν παντα εκει. Εκει για να με βασανιζουν τις νυχτες. Εκει οι ατιμες. Φταιω, δε σου λεω πως δεν εφταιξα. Θα ηταν 

ενα ακομη ψεμα...

Αλλα οι καταστασεις μου εδειξαν οτι ειναι ματαιο, πάντα ηταν. Και το αποτέλεσμα; Επεσα πανω στον μοναδικο ανθρωπο που εξιτάρει την υπαρξη μου. Σε 

σενα. Αγκιστρωθηκα πανω σου. Δημιουργησα μονη μου ελπιδες εκει που δεν υπηρχαν, που δεν υπηρξαν ποτε. Ετσι ειμαι εγω, τι να κανω. Δημιουργω διαφορα με 

την φαντασια μου γιατι με βολευουν μωρο μου.. Γιατι είναι τα μονα πραματα που δεν με αφηνουν να πεσω στο κενο. Με κρατανε δεμενη στην ζωη που παντα 

ονειρευομουν.. Με καταλαβαινεις; Δεν μπορω να στο εξηγησω αλλιως. Και στην τελικη, ισως να μη χρειαζεται να το εξηγησω κι αλλιως...

Σημερα λοιπον, ο πονος που λεγαμε επεστρεψε. Χωρις να τον αναζητησω αυτη τη φορα. Τσααααακ έτσι απλα. Με πονεσε. Πολυ, για να λεμε και την αληθεια. 

Με πονεσε για πολλους λογους που δεν εχω την αναγκη να τους γραψω. Γιατι μωρο μου, δικο μου ειναι το μπλογκ κι οτι μου γουσταρει λεω.

Ξερω οτι θα το διαβασεις καποια στιγμη. Ισως οχι τωρα, αλλα καποια στιγμη. Θα το δεις και θα χαμογελας. Γιατι καποιος απλα εγραψε κατι για σενα. Θα την 

παρω την καρδουλα μου, που ελεγες κι εσυ.

Δεν πιστεψα ποτε οτι θα πονεσει κατι τοσο φαινομενικα ασημαντο, τοσο πολυ. Ξαφνιαστηκα η αληθεια ειναι. Αλλα ειχα παρεα.. ειχα το κρασι μου. Και τα 

τσιγαρα μου. Εμπιστευομαι τα πραγματα που με καταστρεφουν. Γιατι αυτα ειναι πολυ ενταξει.. Το λενε στο πακετο τους στην τελικη οτι σκοτωνουν. Ενω εσυ δεν 

το ειπες. Ησουν στα υπουλα και δεκαρα δεν εδινες. Με αφηνες μονη να φανταζομαι. Και γενικα, με αφηνες μονη..

Δυο μεγαλοι πονοι στην ιστορια της ζωης μου. Κι αλλοι πολλοι, ισως μεγαλυτεροι που δεν τους εδωσα την σημασια που τους αξιζε, για αυτο δεν πονεσαν 

τοσο. Δε βαριεσαι ομως ρε αδερφε. Θα κλαψω, θα πονεσω, θα φωναξω, θα πιω και θα ξεσπασω.

Μετα απο ολα αυτα ομως, θα μου εχει μεινει η μουσικη μου. Η μουσικη που με κανει να νιωθω ελευθερη.

Εγω μωρο μου μια ζωη θα ειμαι MEGADETH. Θα το λεω και θα ξεπερναω οτι εχω. Οτι ειχα. Οτι θα αποκτησω. 

Θα το φωναζω κλαιγοντας μεσα σε παρκα, σε σπιτια, σε μαγαζια. Θα πινω στην υγεια του και θα καραγουσταρω.

Μ'ακους μωρο μου;

Δεν θα αλλαζα για κανεναν. Για κανεναν ομως. Ισως να ηθελα να αλλαξω λιγακι για σενα, αλλα το ειπες κι εσυ, θα ημουν βλαμμενη αν το εκανα.

Η αληθεια ειναι οτι ειμαι πιωμενη. Αλλα δε γαμιεται, τοτε τα λες ολα στη μαπα του αλλου χωρις να σε νοιαζει.

Δεν ησουν ενταξει μαζι μου, δε με πειραζει, δε με πειραξε ποτε. Θα σε σκεφτομαι. Που και που, όταν θα χαλαω το συκωτι μου.

Να θυμασαι... Εγω θελω μεταλλα. Και βαλε τον τονο οπου θελεις.

Θα μου λειψεις.

Αλλα εγω ειμαι megadeth μωρο μου.

Ειμαι και φαινομαι.

Φευγω. Παω να μαζεψω τα κομματια μου.. τα βλεπω στο πατωμα.

Να'τα εκει ειναι. Με φωναζουν

Γειααααααα...

Σκατά.

Σκατα ολα ρε φιλε. Σκατα κι αποσκατα. Διαβαζεις, ξαναδιαβαζεις, νιωθεις χορτατος απο βιβλια, νιωθεις καλα για λιγο και μετα ξαφνικα πεφτεις παλι στο βουρκο. Τι στο διαολο γινεται δε μπορω να καταλαβω ρε γαμω την αμαρτια μου. Δε μπαινω καν στον κοπο να ντυσω τις λεξεις μου με ομορφες λογοτεχνικες-και καλα-φρασεις σημερα. Οχι. Οχι σημερα παρτες ετσι γυμνες ρε φιλε. Παρτες να πανε στο διαολο. Παρτες να φυγουν απο μενα. Με πνιγουν οι ιδιες μου οι λεξεις. Σα θηλια στο λαιμο μου. Με καταπινουν αργα. Οι σκεψεις μου ειναι κινουμενη αμμος χωρις ξεροκλαδα να πιαστω τριγυρω. Και με ρουφαει μεσα της. Και μενα. Κι εσενα. Κι αλλους μαζι.. και γω το εχω πει ρε γαμωτο, δε θελω να παιρνω κι αλλους μαζι μου..

Αλλα ποιος μ'ακουει? Ε? Ποιος? Κανεις γαμωτο, κανεις. Σε παραμυθι ζουμε. Σ'ενα καλοστημενο παραμυθι. Κι ειμαστε απλα οι χαρακτηρες. Αλλοι τη φτιαχνουν την ιστορια. Δε λεω ρε, καλα τα παραμυθια αλλα ειναι ψεματα. Και βουλιαζω μες στο ψεμα μπας και ζησω. Κι εγω. Κι εσυ. Κι αλλοι μαζι..

Οι σκεψεις μου βιαζουν το μυαλο. Δηλητηριο μεσα στο παραμυθι μας. Αργο, βασανιστικο και οχι ευκολα ανιχνευσιμο. Με δανεικα ζουμε ρε. Κι οχι μονο λεφτα. Δανεικα ονειρα, δανεικες γνωσεις, δανεικους ανθρωπους. Ποσο θα ματωσουν ακομα τα μυαλα μας. Το δικο μου. Το δικο σου. Και των αλλων μαζι..

Αδειο παγωμενο δωματιο. Ενα κερι ειναι η μονη ζεστασια μου. Ενα κερι μου μεινε ρε. Ολο τρεμοπαιζει. Ολο παει να σβησει. Μπαζει απο δω κι απο κει. Η φλογα του ερμαιο στο ελεος του ανεμου. Δε τα γουσταρω τα ναζια του ρε. Κι αυτο με δηλητηριαζει. Κι αυτο με μαστιγωνει. Και με ποναει ρε φιλε. Και μενα. Και σενα. Κι εκεινους μαζι..

Και ολοι μαζι στεκομαστε εδω ρε. Αντιπαλοι στο ιδιο στρατοπεδο. Ξεφτιλιζομαστε ρε. Ντροπη. Οργη. Αιμα. Πονος. Πεινα. Σταχτες. Ολα αυτα μαζι με μας. Ξεψυχανε ρε κι οι λεξεις. Στερεψανε τα χαμογελα των παιδιων ρε. Κι αυτα πεσανε θυματα στον πολεμο τους. Και τα παιδια, η μονη μας ελπιδα. Δηλητηριο. Ατιμο οπλο το δηλητηριο. Μας γαμαει το μυαλο ρε. Και δεν ξυπναμε ρε. Ουτε γω, ουτε συ, ουτε οι αλλοι μαζι..

Μη με ρωτας μωρο μου ποσους χασαμε και ποσους μας τους πηραν. Μη με ρωτησεις καν, πως απο τον ουρανο σβηστηκανε τ'αστερια. Μη με ρωτας γιατι τα ματια μου δακρυζουν. Ασε τη σιωπη μου να μπει μες στην ψυχη σου, και τιποτα αποψε μη ρωτησεις.. Μη με ρωτας αν θα νικησουμε η

αν θα νικηθουμε. Μη σε νοιαζει. Η επανασταση γραφεται στους δρομους μωρο μου. Αυτο μονο να σε νοιαζει. Πολεμα. Χωρις ερωτησεις. Μονο με απαντησεις. Με πραξεις που μιλανε. Με ματια που καινε. Πολεμα. Μαζι με μενα, κι εκεινον και τους αλλους μαζι..

Κι ας γραψουμε επιτελους λιγες σελιδες στην πουτανα ιστορια.

November Rain.

Ο χειμωνας ερχεται. Πλησιαζει. Ειναι βαρυς. Νιωθω τις απειλες του στο πετσι μου.. τον μυριζω στον αερα. Εισβαλλει στις σκεψεις μου βιαια και τις παγωνει. Τις πεθαινει.

 Πρωτη του Νοεμβρη σημερα, και ο μηνας μας καλωσορισε στην αγκαλια του με βροχη. Την βαρια την βροχη. Οχι την μπορα που περναει. Την μπορα την καταλαβαινεις απο την μυρωδια του διψασμενου χωματος που επιτελους δροσιστηκε.. Αλλα οχι, αυτη ειναι βροχη αλλιωτικη, το μονο που μυριζει ειναι καμενη οξια που βγαινει απο τις καμιναδες. Στα μαλλια σου, στα ρουχα σου, στο δερμα σου. Στην ψυχη σου.. 

 Απογευμα. Μικρο δωματιο που μυριζει καραμελα. Καθολου τσιγαρο, σημερα δε θελω να καπνισω. Μονο καφες με αρωμα καραμελα. Καυτος καφες. Τολμηρος. Με κοτσια. Του παει κοντρα του καιρου ρε φιλε.. Σπαει την ψυχρα του Νοεμβρη. Ζεσταινει τα χερια μου. Και μ'αρεσει. Μ'αρεσει που ο καφες μου δε δειλιασε σημερα. Και ετσι δε δειλιασα κι εγω. 

 Σκορπια χαρτια στο γραφειο. Αποκομματα εφημεριδων και σελιδες απο παλια τεφτερια. Ισως να τα κανω ενα λευκωμα! Αλλα οχι. Δεν ειναι εποχες για λευκωματα. Παλι σε ντουλαπια θα σαπισουν.

 Τα κειμενα μου δε με συμπαθουν. Ξεψυχανε γιατι δε τα φροντιζω οπως παλια. Μες στα παραπονα ειναι. Και δεν την αντεχω τη μουρμουρα τους μωρε..

Απογευμα. Μοναχικο. Ησυχο και μουντο. Γεματο μ'αναμνησεις. Χωρις μουσικη. Νεκρο. Κι ομως, με τρελαινει. Μου παιρνει το μυαλο. Μ'αρεσει. Με γοητευει. Ζει μεσα απο μενα. Κι εγω μεσα απο αυτο.  

Χειμωνας ερχεται. Και χιονι.. και παγος. Παντου. Σε σπιτια, σε παιδικες χαρες, σε δρομους και σε παρκα. 

Ανοιχτη διαπλατα η μπαλκονοπορτα. Και ο καφες ακομα μυριζει. Σου το'πα, ο καφες μου εχει κοτσια. Τιποτα δεν τον σταματα. 

Μπαζει μεσα το κρυο. Και κανει ενοχλητικούς ηχους ο αερας. Νομιζω πως ειναι θυμωμενος. Ετοιμος να επιτεθει. 

Και γω η ηλιθια, για αλλη μια φορα, ειμαι ετοιμη να βγω με το κοντομανικο. 

 Κρυωσω δε κρυωσω, δικο μου το φταιξιμο.. 

εγω την αφησα την πορτα μου ανοιχτη.