Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόση σοφία μπορεί να χωρέσει σε ένα τελειωμένο κουτάκι απο σπίρτα?
Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο αναποφάσιστος μπορεί να γίνει ο ουρανος?
Έχεις σκαρφιστεί ποτέ κάποιο ειδικό σχέδιο για να καταφέρεις να ασφαλίσεις την μυρωδιά κάποιου και να την έχεις για πάντα?
~
Ψάχνω να βρω πολλά πράγματα. Μέσα σε αυτά είναι και το νόημα της ζωής, η αξία του να υπάρχεις ή όπως αλλιώς το λένε τελοσπάντων. Η διαδικασία περίπλοκη και το τέλος αβέβαιο.
 Σημασία έχει το ταξίδι λένε. Τους πιστέυεις? Τους πίστεψες ποτέ σου?
Μέσα σε ένα τόσο δα πραγματάκι ίσως κρύβεται κάτι από αυτά που ψάχνεις. Ποτέ μην το αμφισβητήσεις αυτό. Μη σταματήσεις να ψάχνεις. Σε κάθε μου μικρό ή μεγάλο ταξίδι συνάντησα πολλά. Τύπους που δεν ξερνάγανε φωτιές από τα μάτια τους, ανθρώπους που μιλούσανε για άλλες διαστάσεις, μωρά που μάθαιναν να περπατάνε. Όλα αυτά μου πρόσφεραν την τροφή για να συνεχίσω. Δεν έκανα τίποτα μόνη μου μικρέ μου αναγνώστη, αυτό στο υπογράφω.
Σε αυτό μου το ταξίδι λοιπόν νομίζω πως ανακάλυψα ένα περίεργο πλάσμα της φύσης. Τα μαλλιά του ήταν φτιαγμένα από ιδέες, το σώμα του σχηματισμένο από φύλλα του δάσους, η καρδιά του από απαλό μετάξι και το πρόσωπό του, αγέλαστο συνήθως, φτιαγμένο από χαμένα όνειρα μεγάλων. Ήταν κλεισμένο στην ντουλάπα μου αλλά ποτέ δεν το έιχα δει μέχρι τότε. Αναρωτήθηκα ξαφνικά αν μπορούσε να μιλήσει, μα η ερώτηση πνίγηκε μέσα μου. Κατάλαβα πως δεν χρειαζόταν να μιλήσω, γιατί με άκουγε και με καταλάβαινε πριν προλάβω καν να σκεφτώ. Ήταν λέτε στην φαντασία μου? Ίσως και να ήταν.
Από την μέρα που το βρήκα μου υποσχέθηκα να μην το αφήσω ποτέ.
Και να μην το αφήσω να με αφήσει.
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα η αν θα τα καταφέρω.
Μπορεί να ήταν απλά μια παραίσθηση στο ανόητο κεφάλι μου. Μπορεί.
Αλλα αυτό σε τι το εμποδίζει από το να είναι αληθινό?
~
Η ομορφιά κρύβεται στα νεκρά φτερά μιας πεταλούδας που έζησε προχτές.
Η βροχή μπορεί να σε κάνει να κλάψεις πριν προλάβει να πέσει.
Όσο δυνατά και να τραγουδήσεις όμως, η μουσική σου δεν θα φτάσει ποτέ σε ένα κουφό ακροατήριο.

Ξωτικά και άλλα τέτοια

Ξ.


"Η πόλη νύχτωσε νωρίς απόψε"
"Τί εννοείς Ξ.?"
"Κοίταξε τους ανθρώπους και θα καταλάβεις"
"Εχει σύννεφα και δε μπορώ να δω"
"Κοίτα εμένα τότε"
"Με θυμάσαι?"
"Είναι όμορφα εδώ"
"Ναι αλλα σε ρωτησα αν με θυμάσαι"
"Μ'αρέσει να ταξιδεύω μαζι σου"
"Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι"
"Θυμάμαι αυτό που ήσουν πριν με γνωρίσεις"
"Εγώ το'χω ξεχάσει..."
"Ωραίες αυτές οι μέρες"
"Βρίσκεις?"
"Τις πιο ωραίες δεν τις ζήσαμε ακόμα όμως"
"Τις κρατάμε για το τέλος?"
"Όχι. Είναι απλά η ομορφιά του αγνώστου."
"Κοίτα, πέφτει ένα αστέρι"
"Κάνε μια ευχή, μικρή"
"Δεν ξέρω τι να ευχηθώ Ξ."
"Βλέπεις εκείνο το βουνό?"
"Αυτό που μόλις κατάπιε το αστέρι?"
"Ναι αυτό. Κρύβει μέσα του χαμένα όνειρα"
"Πως χάνονται τα όνειρα αλήθεια?"
"Όταν τα αφήνεις να πετάξουν"
"Κι εκείνα δεν γυρνάνε Ξ.?"
"Μερικά μεγάλωσαν πολύ και δεν βρήκαν ποτέ τον δρόμο να γυρίσουν"
"Και πώς πεθαίνει ένα όνειρο?"
"Όλο ερωτήσεις είσαι"
"Πάντα ήμουν περιεργη"
"Όταν ένα όνειρο ξεψυχά, γίνεται λαμπυρίδα και περιπλανιέται τα καλοκαίρια"
"Για αυτό υπάρχουν τόσες πολλές?"
"Κοίτα στο χέρι σου"
"Κρατάω ένα όνειρο?!"
"Κρατάς ένα νεκρό όνειρο, γεγονός"
"Μου ξέφυγε"
"Έπρεπε"
"Κρυώνω"
"Αγκάλιασε με"
"Σε συγχωρώ"
Καληνύχτα

φέηλ

4 Απριλίου 2011. Κι εγώ μόνη. Αγκαλιά με ένα μαύρο λάπτοπ
που έχει αποδειχτεί πολύ καλός μου φίλος. Το ρολόι μου λέει 20:48.
Έτσι απλά κυλούν οι μέρες, οι ώρες, τα δευτερόλεπτα.
Έτσι κύλησε και η σημερινή μέρα. Σαν όλες τις άλλες..
Μείον μια μέρα λοιπόν από αυτές που υπάρχουν στο τετράδιο της ζωής μου.
Μεγαλώνουμε. Γεγονός.
Άραγε, όταν θα'χει περάσει ο καιρός, θα θυμάμαι αυτήν την μέρα στις 20:48?
Ισως ναι. Πιθανόν όχι.
Αλλα.. Έχει τόση σημασία?
Σήμερα πίνουμε στην υγειά του Νίκου που ξεπέρασε την Στέλλα.
Να'σαι καλα.
Καμένα πράματα για λίγους

Εντ δατ γουός όλ.

Και έτσι απλά τελείωσε.
Μια συζήτηση που αναβάλλεις εδώ και μέρες
τσουυυυυυυυπ πετάγεται σε δυο στιγμές και τα τελειώνει όλα.
Ουυυφ τουλάχιστον υπάρχει ανακούφιση.
Τα είπες ρε παιδί μου, τά'βγαλες από μέσα σου
και τ'άφησες να πάνε στο διάολο.
Τι? Νευρίασες που έβρισα? Δεν μου καίγεται καρφάκι.
Δεν ψάχνω επιβεβαίωση απο σένα , αλλά ούτε και απο κανέναν.
Εξάλλου ένας ανθρωπος που αγαπάω πολύ κάποτε μου' χε πει
ΟΤΙ ΝΙΩΘΩ ΝΑ ΤΟ ΛΕΩ.
Έτσι κι εγώ σήμερα σαν κακό παιδάκι τα έφτυσα όλα μέσα στην μάπα σου.
Ενιωσες άσχημα? Δεν με νοιάζει
Με θεωρείς κακιά? Δεν με ενοχλει
Α και μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση σου μικρούλι.
Ναι ένιωσα πολλά για σένα. Ναι ότι έλεγα το εννοούσα.
Εσύ όμως ποτέ δεν με ρώτησες αν θα αντέξω. Βλέπεις,
μόνο εγώ μπαίνω στον κόπο να κάνω τέτοιες ανούσιες ερωτήσεις.
Και αν πιστέυεις οτι έχω άδικο, έλα με επιχειρήματα και πες τα μου.
Φτύστα μου στην μούρη όπως έκανα εγώ. Σε προκαλώ.
Εγωιστής, αυτό είσαι. Και δεν σε κατηγορώ.
Όλοι λίγο πολύ είμαστε. Φροντίζουμε να το μετριάζουμε..
Ενώ εσυ οοοοοοχι, δεν μπορείς να βάλεις τίποτα πάνω απο τον γλυκό σου εαυτούλη.
Η τελευταία μου συμβουλή? Χμμμ καθόλου δύσκολο
Μείνε αγκαλιά με τις 3 υπέροχες κιθάρες σου. Αν και είναι παγωμένες,
δεν θα σε απογοητέυσουν ποτε. Δατς ε πρόμις.
Θέλω να μείνω μόνη. Καλό απόγευμα.

Χωρίς νόημα

Χμ. Είναι 11. Κατι έχω πάθει με αυτήν την ώρα τελευταία..
Τα φιλτράκια μου τελειώνουν. Άραγε θα την βγάλω την νυχτα??
Δύσκολη μέρα σήμερα και χρειάζομαι τσιγάρα.. ΠΟΛΛΑ τσιγάρα
Η χαρμολύπη έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας μου και δεν ξέρω
αν υπερισχύει η χαρά ή η λύπη. Μικρές στιγμές της ημέρας μου χαριζουν τρελή χαρα,
ενώ τις υπόλοιπες νταουνιάζω άσχημα. Και τώρα αγαπητέ μοναδικέ μου αναγνώστη 
θα με ρωτήσεις γιατί και δίκιο θα'χεις. Πάντα ησουνα περιεργος, σε θυμάμαι..
Έχω το χείριστο συνήθιο να αγαπάω κάτι τελειωμένο. Κάτι απο το οποίο τράβηξα
ότι ήταν να τραβήξω και έχει πλέον στερέψει. Μας τελείωσε, πώς να το πω..
Αλλά εγώ εκεί, καμένη και κατεστραμένη συνεχίζω να πιστέυω σε μια ελπίδα που έχει χαθει από καιρό.
Αγαπάμε φίλε μου... Αγαπάμε και καιγόμαστε.
Τα όμορφα πράγματα στην ζωή τελειώνουν σύντομα. Έτσι έγινε και με εμας μάλλον
και εξαφανίστηκε όλο αυτό που κάποτε υπήρχε και το ζούσαμε σε όλη την ένταση του.
Σαν νερό κύλησαν εκείνες οι μέρες. Λες και έγινε πριν απο χρόνια ολόκληρα...
Αχ.. Οι στιγμές. Πανέμορφες ήταν.
Έχουν μείνει κάποιες αχνές αναμνήσεις που δεν λένε να σβηστούν οι ρουφιάνες.
Δε βαριέσαι. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια..
Χωρίς ουσία ξεκίνησε αυτο το ποστ, και χωρις ουσια καταλήγει.
Απλά τώρα νιώθω οτι ελάφρυνε το βάρος στην καρδιά μου.
Τι σου κάνει ενα λευκο ηλεκτρονικό χαρτι όμως ε?
Τεεεεεεεελος πάντων. Να με σκέφτεσαι που και που.
Καληνύχτα.