Δεν ξέρω τι να γράψω, τι να πω.
Έχει χαθεί κάθε ίχνος, κάθε δείγμα αξιοπρέπειας.
Είμαι απελπισμένη.
Σήμερα παρακολούθησα μαζί με τους συναδέλφους φοιτητές
μια γενική συνέλευση -φιάσκο θα έλεγα καλυτερα εγώ-
στην οποία το μόνο που επικράτησε και αποτυπώθηκε στο μυαλό μου
είναι οι καβγαδες μεταξύ των παρατάξεων
και οι κατηγορίες που εξαπολύονταν σαν ρουκέτες προς κάθε κατεύθυνση.
Ίχνος ντροπής πια. Από την μία οι πράσινοι να λένε τα δικά τους
κρυμμένοι πίσω από το πέπλο της δήθεν "ανεξαρτησίας",
από την άλλοι οι μπλε να μιλάνε για το περιβάλλον και πως θα εγκατασταθούν
φωτοβολταικα στην στέγη ενός κτιρίου που δεν είναι καν περιουσία του πανεπιστημίου!
Και τέλος οι κόκκινοι (που τους προτιμώ σαν χρώμα αν μη τι άλλο)
να προσπαθούν για κάτι το διαφορετικό, να έιναι κοντά στον φοιτητή
και να λένε κάποιες σωστα μετρημένες κουβέντες που μπορεί μεν να χαρακτηριστούν ουτοπικές,
αλλά έτσι πρέπει.
Αν δεν παρθουν δραστικες λυσεις σε αυτα τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί
δεν πρόκειται να γίνει καμιά πρόοδος.
Και πάλι όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Οι συνάδελφοι συμπεριφέρονταν σαν μαθητές λυκείου
(για να μην πω νηπιαγωγείου) και μιλούσαν μεταξύ τους κάθε φορά που κάποιος
φιλελευθερος προσπαθουσε να εκφρασει την γνωμη του με τον λόγο.
Κανένας πράσινος κόκκινος ή μπλέ δεν μπόρεσε να εκφράσει τα θέλω της καρδιας μου.
Παρόλα αυτά όμως, κλήθηκα να ψηφίσω.
Το μολύβι έτρεμε στο χέρι μου, καθώς με το άκυρο-λευκό δεν κάνω τίποτα
και με τα χρώματα ποτέ δεν τα πήγα καλα.
Με ρώτησαν ποιο χρωμα μου αρέσει κοινώς, και επειδή δεν υπήρχε το αγαπημένο μου στις κωλοεπιλογές τους
αναγκάστηκα να διαλέξω κάποιο με μισή καρδιά.
Αυτό κατάντησαν οι φοιτητικές συνελεύσεις.
Μια καλοστημενη παρωδια που μου ζαλιζει το κεφάλι.
Αντι να γίνετε ΟΛΟΙ ένα αγαπητοί καθούμενοι στα κομματικά τραπεζάκια
τρώγεστε μεταξυ σας ρίχνοντας το επίπεδο της συζήτησης.
Μπράβο λοιπόν.
Δεν θέλω να χαρακτηρίζομαι απο χρώμα ακουτε? ΔΕΝ ΘΕΛΩ
Ελευθερία θέλω, και δικαιώματα που μου ανήκουν!!
Δικαιώματα που άλλοι πατάνε και εσείς δεν το βλέπετε λόγω προσωπικών διαφωνιών!
Σταματήστε τα κομματομάγαζα μέσα στο πανεπιστήμιο.
Θέλω να ζήσω...... Μην μου την κόβετε την πουτάνα την ΑνΑπνοή!!
