Dancing_with_the_dead

..και έτσι αραξα εκεί. Μονη. Και σε περιμενα η αληθεια ειναι. Τι, ψέμματα να πω; Σε περιμενα. 

Στην αρχη για λιγα λεπτα. Ειπα απο μεσα μου "αν δεν ερθει σε μιση ωρα φευγω". Το ενα τσιγαρο μετά το άλλο. Τιναζα την σταχτη τους μεσα στα νερά. Μου αρεσε να βλεπω πως σβηνει η καφτρα και πεθαινει απότομα. Μουσικη στα αυτια μου, οπως παντα. Αλλες φορες να βαραει δυνατα, αλλες στιγμες αργα, με την κιθαρα παντα παρουσα, εκει, να κλαιει μαζι μου στα σκοτάδια. Ωραιες οι κιθάρες. Εκφραζουν την λυπη τους, την χαρα τους, εκει, μαζι με σενα. 

Αλλα τι ελεγα; Α ναι. Μιση ώρα. Μια ωρα. Μιαμιση. Και μουσικη. Και τσιγαρα. Και επιμονη.

"Αλλα 5 λεπτα". Μεταξυ μας, θα σε περιμενα μεχρι να ρθεις. Γιατι ετσι ειμαι εγω. Τετοια ειμαι, τετοια κανω.

Ξημερώνει.. Ο ηλιος αρχιζει να με καιει απο τα δεξια. Παω πιο εκει, λιγο στη σκια του τσιμεντου αυτης της ομορφης πολης. Μα ο ηλιος με βρισκει. Δε μπορω να του ξεφυγω. Ποιος μπορεσε ποτε να του ξεφυγει.. Και με καιει πιο πολυ. Αλλα εγω εκει. Ολη η ζωη μου ενα εκει. 

Ενα "εκει" που μπαινει εμπόδιο στο "εδω" μου. Ολα τα όμορφα είναι πάντα εκει. Εκει, εκει, εκει που δεν μπορω να τα αγγιξω. Τα κυνηγαω. Μου ξεφευγουν. Δεν τα πιανω, δεν τα καταφερνω, κι ισως να μη τα πιασω και ποτε. Εκει ειναι η μαγεια ομως, παλι εκει. Για αλλη μια φορα εκει. 

Μ'αρεσει το κυνηγητο. Απο μωρό μου άρεσε, αγαπημένο παιχνιδι. Αλλα μου τρώει το εδω μου. 

Μου το ρημάζει. Το στηνει στον τοιχο και το ταράζει στα χαστουκια. Και το εδω μου ποναει. Κλαιει. Τσιριζει. Ομως φωνη δε βγαινει. "Τα εδωκιεκεί μας, ειχε πει ενας φιλος, είναι αψυχα. Μη τους δινεις σημασια. Δεν εχουν τιποτα να δωσουν"

Για αυτό το τίποτα ομως, που εν τέλει είναι κάτι, θελω να κυνηγησω και να κυνηγηθω.. μεχρι tελους. Γιατι το τίποτα τους, γεμίζει το εδώ μου.

Χαθηκα μωρο μου.. Χαθηκα εδω κι εκει. Χαθηκα μαζι τους μεσα στο κενο μου. Λιγο πολυ, επαψα να το φοβαμαι το κενο.. Δε θα πρεπε. Ομως συνεβη.

Ενα τσιγαράκι ακομα.. 

"5 λεπτά ακόμα και φευγω"

Κι αλλο τσιγαρο.

Κι αλλος ηλιος.

Το εκει μου εγινε εδω και δε το θελω πια.

Κι αλλο τσιγαρο.

"Αλλα 5 λεπτα"

Τα τσιγαρα μου πεθαινουν στο νερο.

Αλλο ενα τσιγαρακι..

Ηρθες..

Μα ο καπνος τελειωσε μωρο μου.

βλακ μεταλ.

Κάποτε όταν ημουν λίγο πιο μικρή, είχα νιώσει έναν πόνο που νόμιζα οτι δεν θα περάσει ποτέ. Εναν πόνο αβάσταχτο.. Μιλούσα και πονούσα. Πονούσα για αυτό 

μιλούσα. Ηταν απο κεινους τους πονους που σε χτυπάνε στην καρδια και για καποιο περίεργο λόγο νομίζεις οτι θα σκασεις. Οτι δεν θα φυγει ποτε. Οτι η μονη 

αιτια που υπαρχει ειναι για να βασανιζει αυτην την ματαια υπαρξη σου στο συμπαν.

Πονουσα κι εκλαιγα. Εκλαιγα και πονουσα.. Πέρασε ο χρόνος. Η μαλλον τα χρονια. Και αρχισε να μην ποναει τοσο. Αρχιζα να τον ζοριζω για να πονεσει. Αρχισα 

να τον αναζητω. Αλλα στην ουσια, δεν υπηρχε πια. Ηταν εκει ναι, αλλα δεν με πληγωνε πια. Ηταν εκει για να μου θυμιζει το παρελθον μου. Τις στιγμες μου. 

Αλλα εγω ημουν εκει και τον σκαλιζα. Μια ζωη πεισματαρα. Σκαλιζα κομματια απο το παρελθον απλα για να πονεσω. Ισως να μου αρεσε.. Τι ισως, μεταξυ μας 

ειμαστε. Μου αρεσε. Μου αρεσε να ποναω. Ηθελα να βλεπω την μυστηριωδη μορφη μου. Παντα αινιγματικη. Παντα με εναν πόνο που στην τελικη δεν ηταν τιποτε 

περα απο σπασμενα γυαλια. Εφτασε μια μερα λοιπον που αποφασισα να μην ζω μονο μεσα απο τις αναμνησεις του παρελθοντος. Να κανω κατι νεο. Να 

ξεκινησω χαρουμενη απο την αρχη, χωρις να κουβαλαω πανω μου ασχημα πραματα. Και το εκανα ρε φιλε. Η μαλλον προσπαθησα. Εκανα νεες σχεσεις, νεους 

φιλους, νεα ζωη. Αλλα οι αναμνησεις μου ηταν παντα εκει. Εκει για να με βασανιζουν τις νυχτες. Εκει οι ατιμες. Φταιω, δε σου λεω πως δεν εφταιξα. Θα ηταν 

ενα ακομη ψεμα...

Αλλα οι καταστασεις μου εδειξαν οτι ειναι ματαιο, πάντα ηταν. Και το αποτέλεσμα; Επεσα πανω στον μοναδικο ανθρωπο που εξιτάρει την υπαρξη μου. Σε 

σενα. Αγκιστρωθηκα πανω σου. Δημιουργησα μονη μου ελπιδες εκει που δεν υπηρχαν, που δεν υπηρξαν ποτε. Ετσι ειμαι εγω, τι να κανω. Δημιουργω διαφορα με 

την φαντασια μου γιατι με βολευουν μωρο μου.. Γιατι είναι τα μονα πραματα που δεν με αφηνουν να πεσω στο κενο. Με κρατανε δεμενη στην ζωη που παντα 

ονειρευομουν.. Με καταλαβαινεις; Δεν μπορω να στο εξηγησω αλλιως. Και στην τελικη, ισως να μη χρειαζεται να το εξηγησω κι αλλιως...

Σημερα λοιπον, ο πονος που λεγαμε επεστρεψε. Χωρις να τον αναζητησω αυτη τη φορα. Τσααααακ έτσι απλα. Με πονεσε. Πολυ, για να λεμε και την αληθεια. 

Με πονεσε για πολλους λογους που δεν εχω την αναγκη να τους γραψω. Γιατι μωρο μου, δικο μου ειναι το μπλογκ κι οτι μου γουσταρει λεω.

Ξερω οτι θα το διαβασεις καποια στιγμη. Ισως οχι τωρα, αλλα καποια στιγμη. Θα το δεις και θα χαμογελας. Γιατι καποιος απλα εγραψε κατι για σενα. Θα την 

παρω την καρδουλα μου, που ελεγες κι εσυ.

Δεν πιστεψα ποτε οτι θα πονεσει κατι τοσο φαινομενικα ασημαντο, τοσο πολυ. Ξαφνιαστηκα η αληθεια ειναι. Αλλα ειχα παρεα.. ειχα το κρασι μου. Και τα 

τσιγαρα μου. Εμπιστευομαι τα πραγματα που με καταστρεφουν. Γιατι αυτα ειναι πολυ ενταξει.. Το λενε στο πακετο τους στην τελικη οτι σκοτωνουν. Ενω εσυ δεν 

το ειπες. Ησουν στα υπουλα και δεκαρα δεν εδινες. Με αφηνες μονη να φανταζομαι. Και γενικα, με αφηνες μονη..

Δυο μεγαλοι πονοι στην ιστορια της ζωης μου. Κι αλλοι πολλοι, ισως μεγαλυτεροι που δεν τους εδωσα την σημασια που τους αξιζε, για αυτο δεν πονεσαν 

τοσο. Δε βαριεσαι ομως ρε αδερφε. Θα κλαψω, θα πονεσω, θα φωναξω, θα πιω και θα ξεσπασω.

Μετα απο ολα αυτα ομως, θα μου εχει μεινει η μουσικη μου. Η μουσικη που με κανει να νιωθω ελευθερη.

Εγω μωρο μου μια ζωη θα ειμαι MEGADETH. Θα το λεω και θα ξεπερναω οτι εχω. Οτι ειχα. Οτι θα αποκτησω. 

Θα το φωναζω κλαιγοντας μεσα σε παρκα, σε σπιτια, σε μαγαζια. Θα πινω στην υγεια του και θα καραγουσταρω.

Μ'ακους μωρο μου;

Δεν θα αλλαζα για κανεναν. Για κανεναν ομως. Ισως να ηθελα να αλλαξω λιγακι για σενα, αλλα το ειπες κι εσυ, θα ημουν βλαμμενη αν το εκανα.

Η αληθεια ειναι οτι ειμαι πιωμενη. Αλλα δε γαμιεται, τοτε τα λες ολα στη μαπα του αλλου χωρις να σε νοιαζει.

Δεν ησουν ενταξει μαζι μου, δε με πειραζει, δε με πειραξε ποτε. Θα σε σκεφτομαι. Που και που, όταν θα χαλαω το συκωτι μου.

Να θυμασαι... Εγω θελω μεταλλα. Και βαλε τον τονο οπου θελεις.

Θα μου λειψεις.

Αλλα εγω ειμαι megadeth μωρο μου.

Ειμαι και φαινομαι.

Φευγω. Παω να μαζεψω τα κομματια μου.. τα βλεπω στο πατωμα.

Να'τα εκει ειναι. Με φωναζουν

Γειααααααα...

Σκατά.

Σκατα ολα ρε φιλε. Σκατα κι αποσκατα. Διαβαζεις, ξαναδιαβαζεις, νιωθεις χορτατος απο βιβλια, νιωθεις καλα για λιγο και μετα ξαφνικα πεφτεις παλι στο βουρκο. Τι στο διαολο γινεται δε μπορω να καταλαβω ρε γαμω την αμαρτια μου. Δε μπαινω καν στον κοπο να ντυσω τις λεξεις μου με ομορφες λογοτεχνικες-και καλα-φρασεις σημερα. Οχι. Οχι σημερα παρτες ετσι γυμνες ρε φιλε. Παρτες να πανε στο διαολο. Παρτες να φυγουν απο μενα. Με πνιγουν οι ιδιες μου οι λεξεις. Σα θηλια στο λαιμο μου. Με καταπινουν αργα. Οι σκεψεις μου ειναι κινουμενη αμμος χωρις ξεροκλαδα να πιαστω τριγυρω. Και με ρουφαει μεσα της. Και μενα. Κι εσενα. Κι αλλους μαζι.. και γω το εχω πει ρε γαμωτο, δε θελω να παιρνω κι αλλους μαζι μου..

Αλλα ποιος μ'ακουει? Ε? Ποιος? Κανεις γαμωτο, κανεις. Σε παραμυθι ζουμε. Σ'ενα καλοστημενο παραμυθι. Κι ειμαστε απλα οι χαρακτηρες. Αλλοι τη φτιαχνουν την ιστορια. Δε λεω ρε, καλα τα παραμυθια αλλα ειναι ψεματα. Και βουλιαζω μες στο ψεμα μπας και ζησω. Κι εγω. Κι εσυ. Κι αλλοι μαζι..

Οι σκεψεις μου βιαζουν το μυαλο. Δηλητηριο μεσα στο παραμυθι μας. Αργο, βασανιστικο και οχι ευκολα ανιχνευσιμο. Με δανεικα ζουμε ρε. Κι οχι μονο λεφτα. Δανεικα ονειρα, δανεικες γνωσεις, δανεικους ανθρωπους. Ποσο θα ματωσουν ακομα τα μυαλα μας. Το δικο μου. Το δικο σου. Και των αλλων μαζι..

Αδειο παγωμενο δωματιο. Ενα κερι ειναι η μονη ζεστασια μου. Ενα κερι μου μεινε ρε. Ολο τρεμοπαιζει. Ολο παει να σβησει. Μπαζει απο δω κι απο κει. Η φλογα του ερμαιο στο ελεος του ανεμου. Δε τα γουσταρω τα ναζια του ρε. Κι αυτο με δηλητηριαζει. Κι αυτο με μαστιγωνει. Και με ποναει ρε φιλε. Και μενα. Και σενα. Κι εκεινους μαζι..

Και ολοι μαζι στεκομαστε εδω ρε. Αντιπαλοι στο ιδιο στρατοπεδο. Ξεφτιλιζομαστε ρε. Ντροπη. Οργη. Αιμα. Πονος. Πεινα. Σταχτες. Ολα αυτα μαζι με μας. Ξεψυχανε ρε κι οι λεξεις. Στερεψανε τα χαμογελα των παιδιων ρε. Κι αυτα πεσανε θυματα στον πολεμο τους. Και τα παιδια, η μονη μας ελπιδα. Δηλητηριο. Ατιμο οπλο το δηλητηριο. Μας γαμαει το μυαλο ρε. Και δεν ξυπναμε ρε. Ουτε γω, ουτε συ, ουτε οι αλλοι μαζι..

Μη με ρωτας μωρο μου ποσους χασαμε και ποσους μας τους πηραν. Μη με ρωτησεις καν, πως απο τον ουρανο σβηστηκανε τ'αστερια. Μη με ρωτας γιατι τα ματια μου δακρυζουν. Ασε τη σιωπη μου να μπει μες στην ψυχη σου, και τιποτα αποψε μη ρωτησεις.. Μη με ρωτας αν θα νικησουμε η

αν θα νικηθουμε. Μη σε νοιαζει. Η επανασταση γραφεται στους δρομους μωρο μου. Αυτο μονο να σε νοιαζει. Πολεμα. Χωρις ερωτησεις. Μονο με απαντησεις. Με πραξεις που μιλανε. Με ματια που καινε. Πολεμα. Μαζι με μενα, κι εκεινον και τους αλλους μαζι..

Κι ας γραψουμε επιτελους λιγες σελιδες στην πουτανα ιστορια.

November Rain.

Ο χειμωνας ερχεται. Πλησιαζει. Ειναι βαρυς. Νιωθω τις απειλες του στο πετσι μου.. τον μυριζω στον αερα. Εισβαλλει στις σκεψεις μου βιαια και τις παγωνει. Τις πεθαινει.

 Πρωτη του Νοεμβρη σημερα, και ο μηνας μας καλωσορισε στην αγκαλια του με βροχη. Την βαρια την βροχη. Οχι την μπορα που περναει. Την μπορα την καταλαβαινεις απο την μυρωδια του διψασμενου χωματος που επιτελους δροσιστηκε.. Αλλα οχι, αυτη ειναι βροχη αλλιωτικη, το μονο που μυριζει ειναι καμενη οξια που βγαινει απο τις καμιναδες. Στα μαλλια σου, στα ρουχα σου, στο δερμα σου. Στην ψυχη σου.. 

 Απογευμα. Μικρο δωματιο που μυριζει καραμελα. Καθολου τσιγαρο, σημερα δε θελω να καπνισω. Μονο καφες με αρωμα καραμελα. Καυτος καφες. Τολμηρος. Με κοτσια. Του παει κοντρα του καιρου ρε φιλε.. Σπαει την ψυχρα του Νοεμβρη. Ζεσταινει τα χερια μου. Και μ'αρεσει. Μ'αρεσει που ο καφες μου δε δειλιασε σημερα. Και ετσι δε δειλιασα κι εγω. 

 Σκορπια χαρτια στο γραφειο. Αποκομματα εφημεριδων και σελιδες απο παλια τεφτερια. Ισως να τα κανω ενα λευκωμα! Αλλα οχι. Δεν ειναι εποχες για λευκωματα. Παλι σε ντουλαπια θα σαπισουν.

 Τα κειμενα μου δε με συμπαθουν. Ξεψυχανε γιατι δε τα φροντιζω οπως παλια. Μες στα παραπονα ειναι. Και δεν την αντεχω τη μουρμουρα τους μωρε..

Απογευμα. Μοναχικο. Ησυχο και μουντο. Γεματο μ'αναμνησεις. Χωρις μουσικη. Νεκρο. Κι ομως, με τρελαινει. Μου παιρνει το μυαλο. Μ'αρεσει. Με γοητευει. Ζει μεσα απο μενα. Κι εγω μεσα απο αυτο.  

Χειμωνας ερχεται. Και χιονι.. και παγος. Παντου. Σε σπιτια, σε παιδικες χαρες, σε δρομους και σε παρκα. 

Ανοιχτη διαπλατα η μπαλκονοπορτα. Και ο καφες ακομα μυριζει. Σου το'πα, ο καφες μου εχει κοτσια. Τιποτα δεν τον σταματα. 

Μπαζει μεσα το κρυο. Και κανει ενοχλητικούς ηχους ο αερας. Νομιζω πως ειναι θυμωμενος. Ετοιμος να επιτεθει. 

Και γω η ηλιθια, για αλλη μια φορα, ειμαι ετοιμη να βγω με το κοντομανικο. 

 Κρυωσω δε κρυωσω, δικο μου το φταιξιμο.. 

εγω την αφησα την πορτα μου ανοιχτη.

σχιζοφρενοβλαβιωση

Ξυπνησα νωρις. Ειδα τον ηλιο να με χαιρεταει.. να μου γνεφει καλημερα. Μολις εφτασε αρκετα ψηλα, του'κλεισα το παντζουρι στα μουτρα. Δε μου αρεσει να με κοιταζει καταματα. Κι ετσι εμεινα μονη. Η μαλλον οχι τελειως μονη. Εγω κι ο καφες μου..

Παντα περναω καλα με τον καφε μου. Με ξυπναει γλυκα. Ελληνικος, διπλος, σε μια αγαπημενη παλια κουπα. Ψηνεται και μυριζει ολο το δωματιο. Μπαινει στα ρουθουνια μου και με κανει να χαμογελαω αθελα μου. Αναβω και ενα τσιγαρακι, ετσι, για το καλημερα.. Η προγιαγια μου βουτουσε cream crackers στον ελληνικο. Εκεινα τα παλια, τα πρασινα,που ηταν σαν να ειχαν πολλες στρωσεις? Ε αυτα. Βουτουσα κι εγω. Και περνουσαμε ομορφα. "Τσουπωσε την πορτα πουλοπομ" ,ελεγε. "Μιλα ελληνικα" της ελεγα, πεντε χρονων μωρο.

 Βραζει το νερο. Σε λιγο θα γεμισει παλι με αρωματα το σπιτι. Οχι παλι ελληνικο ομως.. ο ελληνικος πινεται με την πρωινη δροσια. Τσαι τωρα. Ειναι αργα για ελληνικο και νωρις για νες. Ρωσσικο τσαι, με λιγο βουνου, μια πρεζα κανελα κ μιση κουταλια μελι. Τ'αφηνεις δυο λεπτα ολα μαζι να κανουνε οργια, και ετοιμο!

 Κατι τετοιες μυρωδιες με κανουν να ξεφευγω απο τον φοιτητικο υπνο. Σιχαινομαι να ξυπναω αργα επειδη απλα δεν εχω κατι να κανω. "Τι εγνοιες εχεις κι εσυ.." μου λενε μερικοι. Κι ομως, η εγνοια μου ειναι οτι δεν εχω εγνοιες. Οταν δεν εχεις προβληματα, το μυαλο τα δημιουργει. Αναγκη ειναι να μαστε σκατα, οπως αναγκη ειναι να νιωθουμε χαρα. Ανθρωπινα. Ομορφα. Ωραια.

 Οσο νιωθεις, μην ανησυχεις.

 Οσο πονας ,μη φοβασαι.

 Οσο μιλας, τοσο να ακους.

 Οσο πανω κι αν κοιτας, ριξε ενα βλεφαρο παρακατω. 

Ειμαστε εδω και ΖΩΝΤΑΝΟΙ.. 

Σταματω εδω. Εξαλλου το τσαι μου με περιμενει.. Παω να βουτηξω στην γλυκια μοναξια μου. 

Και μην ξεχνας, να α 

Αστο. 10:48.