Εντ δατ γουός όλ.

Και έτσι απλά τελείωσε.

Μια συζήτηση που αναβάλλεις εδώ και μέρες

τσουυυυυυυυπ πετάγεται σε δυο στιγμές και τα τελειώνει όλα.

Ουυυφ τουλάχιστον υπάρχει ανακούφιση.

Τα είπες ρε παιδί μου, τά'βγαλες από μέσα σου

και τ'άφησες να πάνε στο διάολο.

Τι? Νευρίασες που έβρισα? Δεν μου καίγεται καρφάκι.

Δεν ψάχνω επιβεβαίωση απο σένα , αλλά ούτε και απο κανέναν.

Εξάλλου ένας ανθρωπος που αγαπάω πολύ κάποτε μου' χε πει

ΟΤΙ ΝΙΩΘΩ ΝΑ ΤΟ ΛΕΩ.

Έτσι κι εγώ σήμερα σαν κακό παιδάκι τα έφτυσα όλα μέσα στην μάπα σου.

Ενιωσες άσχημα? Δεν με νοιάζει

Με θεωρείς κακιά? Δεν με ενοχλει

Α και μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση σου μικρούλι.

Ναι ένιωσα πολλά για σένα. Ναι ότι έλεγα το εννοούσα.

Εσύ όμως ποτέ δεν με ρώτησες αν θα αντέξω. Βλέπεις,

μόνο εγώ μπαίνω στον κόπο να κάνω τέτοιες ανούσιες ερωτήσεις.

Και αν πιστέυεις οτι έχω άδικο, έλα με επιχειρήματα και πες τα μου.

Φτύστα μου στην μούρη όπως έκανα εγώ. Σε προκαλώ.

Εγωιστής, αυτό είσαι. Και δεν σε κατηγορώ.

Όλοι λίγο πολύ είμαστε. Φροντίζουμε να το μετριάζουμε..

Ενώ εσυ οοοοοοχι, δεν μπορείς να βάλεις τίποτα πάνω απο τον γλυκό σου εαυτούλη.

Η τελευταία μου συμβουλή? Χμμμ καθόλου δύσκολο

Μείνε αγκαλιά με τις 3 υπέροχες κιθάρες σου. Αν και είναι παγωμένες,

δεν θα σε απογοητέυσουν ποτε. Δατς ε πρόμις.

Θέλω να μείνω μόνη. Καλό απόγευμα.

Χωρίς νόημα

Χμ. Είναι 11. Κατι έχω πάθει με αυτήν την ώρα τελευταία..

Τα φιλτράκια μου τελειώνουν. Άραγε θα την βγάλω την νυχτα??

Δύσκολη μέρα σήμερα και χρειάζομαι τσιγάρα.. ΠΟΛΛΑ τσιγάρα

Η χαρμολύπη έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας μου και δεν ξέρω

αν υπερισχύει η χαρά ή η λύπη. Μικρές στιγμές της ημέρας μου χαριζουν τρελή χαρα,

ενώ τις υπόλοιπες νταουνιάζω άσχημα. Και τώρα αγαπητέ μοναδικέ μου αναγνώστη 

θα με ρωτήσεις γιατί και δίκιο θα'χεις. Πάντα ησουνα περιεργος, σε θυμάμαι..

Έχω το χείριστο συνήθιο να αγαπάω κάτι τελειωμένο. Κάτι απο το οποίο τράβηξα

ότι ήταν να τραβήξω και έχει πλέον στερέψει. Μας τελείωσε, πώς να το πω..

Αλλά εγώ εκεί, καμένη και κατεστραμένη συνεχίζω να πιστέυω σε μια ελπίδα που έχει χαθει από καιρό.

Αγαπάμε φίλε μου... Αγαπάμε και καιγόμαστε.

Τα όμορφα πράγματα στην ζωή τελειώνουν σύντομα. Έτσι έγινε και με εμας μάλλον

και εξαφανίστηκε όλο αυτό που κάποτε υπήρχε και το ζούσαμε σε όλη την ένταση του.

Σαν νερό κύλησαν εκείνες οι μέρες. Λες και έγινε πριν απο χρόνια ολόκληρα...

Αχ.. Οι στιγμές. Πανέμορφες ήταν.

Έχουν μείνει κάποιες αχνές αναμνήσεις που δεν λένε να σβηστούν οι ρουφιάνες.

Δε βαριέσαι. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια..

Χωρίς ουσία ξεκίνησε αυτο το ποστ, και χωρις ουσια καταλήγει.

Απλά τώρα νιώθω οτι ελάφρυνε το βάρος στην καρδιά μου.

Τι σου κάνει ενα λευκο ηλεκτρονικό χαρτι όμως ε?

Τεεεεεεεελος πάντων. Να με σκέφτεσαι που και που.

Καληνύχτα.

Light in my dark and love of my life

If there's no turning back in time

I swear, I'll be standing next to you

cause you are my only dream that came true

I need you

Για σένα....

Σαν μια φίλη 

που την λέγαν Λαμπυρίς

και έσταζε φως

σε κάθε μικρό της βήμα..

Μ'αρέσει να πατάω πάνω σε νότες

που μαζί με δυο σκόρπια λόγια

φτιάχνουνε το τραγούδι της ψυχής.

Ένα τραγούδι γραμμένο για μένα

για σένα, για μας..

Ήσουν κάποτε μια συντροφιά 

που τέλος πρόδωσε το είναι μου·

ένα ποτήρι ρώσσικης βότκας

που έκαιγε τα σωθικά μου.

Ρωσσία..

Αχ και να ήξερες πόσες σκέψεις μού'ρχονται συνειρμικα..

Σκέψεις και όνειρα που έκανα -που κάναμε-

από τότε που αγκάλιαζα κομμάτια του εαυτού σου.

Από τότε που σε άγγιζα

και δίχως να το καταλάβεις

σε έπαιρνα αγκαλιά να φύγουμε μονάχοι..

Σε κάπνιζα σαν έτοιμο στριφτό τσιγάρο

ρουφούσα τον καπνό σου

και στο ξεφύσημα σε άφηνα να τρέξεις ελεύθερη

σαν πεταλούδα

στον ουρανό του απέραντου

Σαν την μουσική

τρύπωνες στις άκρες  του πλανήτη

ψάχνοντας να βρεις αδέρφια....

23-11-2010

Δεν ξέρω τι να γράψω, τι να πω.

Έχει χαθεί κάθε ίχνος, κάθε δείγμα αξιοπρέπειας.

Είμαι απελπισμένη.

Σήμερα παρακολούθησα μαζί με τους συναδέλφους φοιτητές

μια γενική συνέλευση -φιάσκο θα έλεγα καλυτερα εγώ-

στην οποία το μόνο που επικράτησε και αποτυπώθηκε στο μυαλό μου 

είναι οι καβγαδες μεταξύ των παρατάξεων

 και οι κατηγορίες που εξαπολύονταν σαν ρουκέτες προς κάθε κατεύθυνση.

Ίχνος ντροπής πια. Από την μία οι πράσινοι να λένε τα δικά τους

κρυμμένοι πίσω από το πέπλο της δήθεν "ανεξαρτησίας",

από την άλλοι οι μπλε να μιλάνε για το περιβάλλον και πως θα εγκατασταθούν 

φωτοβολταικα στην στέγη ενός κτιρίου που δεν είναι καν περιουσία του πανεπιστημίου!

Και τέλος οι κόκκινοι (που τους προτιμώ σαν χρώμα αν μη τι άλλο)

να προσπαθούν για κάτι το διαφορετικό, να έιναι κοντά στον φοιτητή

 και να λένε κάποιες σωστα μετρημένες κουβέντες που μπορεί μεν να χαρακτηριστούν ουτοπικές,

 αλλά έτσι πρέπει. 

Αν δεν παρθουν δραστικες λυσεις σε αυτα τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί

 δεν πρόκειται να γίνει καμιά πρόοδος.

Και πάλι όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Οι συνάδελφοι συμπεριφέρονταν σαν μαθητές λυκείου

(για να μην πω νηπιαγωγείου) και μιλούσαν μεταξύ τους κάθε φορά που κάποιος

φιλελευθερος προσπαθουσε να εκφρασει την γνωμη του με τον λόγο.

Κανένας πράσινος κόκκινος ή μπλέ δεν μπόρεσε να εκφράσει τα θέλω της καρδιας μου.

Παρόλα αυτά όμως, κλήθηκα να ψηφίσω.

Το μολύβι έτρεμε στο χέρι μου, καθώς με το άκυρο-λευκό δεν κάνω τίποτα

και με τα χρώματα ποτέ δεν τα πήγα καλα.

Με ρώτησαν ποιο χρωμα μου αρέσει κοινώς, και επειδή δεν υπήρχε το αγαπημένο μου στις κωλοεπιλογές τους

αναγκάστηκα να διαλέξω κάποιο με μισή καρδιά.

Αυτό κατάντησαν οι φοιτητικές συνελεύσεις.

Μια καλοστημενη παρωδια που μου ζαλιζει το κεφάλι.

Αντι να γίνετε ΟΛΟΙ ένα αγαπητοί καθούμενοι στα κομματικά τραπεζάκια

τρώγεστε μεταξυ σας ρίχνοντας το επίπεδο της συζήτησης.

Μπράβο λοιπόν. 

Δεν θέλω να χαρακτηρίζομαι απο χρώμα ακουτε? ΔΕΝ ΘΕΛΩ

Ελευθερία θέλω, και δικαιώματα που μου ανήκουν!!

Δικαιώματα που άλλοι πατάνε και εσείς δεν το βλέπετε λόγω προσωπικών διαφωνιών!

Σταματήστε τα κομματομάγαζα μέσα στο πανεπιστήμιο.

Θέλω να ζήσω...... Μην μου την κόβετε την πουτάνα την ΑνΑπνοή!!