Έξω βροχή. Αλλά όχι η ωραία η βροχή. Αυτή η αποπνικτική καλοκαιριάτικη άθλια βροχή που δεν σ'αφήνει να αναπνεύσεις. Μέσα καφές. Καφές και τσιγάρα. Εγώ και οι καλύτεροι μου φίλοι λίγο πολύ δηλαδή. Νέα καρτέλα, [insertyourmailproviderhere.com], συμπλήρωση στοιχείων. 16 εισερχόμενα, τίποτα το ιδιαίτερο, μετά το τέταρτο πάντα τα αγνοώ. Σύνταξη νέου. Κενό.
Αγαπητό μωρό,
όχι είναι πολύ άτυπο και ξερό, τι θα πει αγαπητό
Μωρό μου,
όχι όχι και πάλι όχι.. πως ξεκινάμε γαμώτο; Αυτό ήταν πάντα το μόνιμο μου πρόβλημα, δεν υπάρχει προσφώνηση που να με ικανοποιεί τελείως. Γάμα το. Θα μπω κατευθείαν στο θέμα.
Ήθελα να σου γράψω δυο αράδες χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω, απλά για να δω τι κάνεις και που βρίσκεσαι και άλλα τέτοια. Και ίσως για να σου πω ότι μου λείπεις,
μου λείπεις εσύ και τα μάτια σου μωρό μου, τα μάτια σου που ακόμη και μέσα στο σκοτάδι τα έβλεπα ξεκάθαρα και σε ερωτευόμουν λίγο περισσότερο κάθε βράδυ. Μου λείπουν τα χέρια σου που με αγκάλιαζαν και τα δάχτυλα σου ανάμεσα στα δικά μου, μου λείπουν τα κρύα πόδια σου όταν τα ακουμπούσες πάνω μου και πίναμε καφέ τα μεσημέρια, μου λείπει μέχρι και η μικροαστική σου αντίληψη για τον έρωτα μαζί με τις ατέλειωτες διαφωνίες μας όταν ήθελα να σου αλλάξω γνώμη,
αλλά τίποτα το ιδιαίτερο, μη φανταστείς. Είναι ίσως δύσκολη η μέρα και με έχει πιάσει μια νοσταλγία, ξέρεις τι χαζορομαντική μπορώ να γίνω. Πες μου λοιπόν, πως είσαι; Με την σχολή όλα καλά; Τελικά, θα πας σε εκείνο το erasmus που έλεγες;
ήτανε να πάμε μαζί, θυμάσαι; Κάναμε σχέδια για το πως θα ντυνόμαστε στο Βέλγιο, για το πως θα τρυπώνουμε τον χειμώνα σε γραφικά καφέ που θα μύριζαν καραμέλα, μιλούσαμε για κάτι σκαστά φιλιά στους πεζόδρομους, για νέες παρέες, για σινεμά το βραδάκι, για ποτήρια κρασιού μπροστά σε τζάκια..
Αν όντως πας, θα ήθελα να σε χαιρετήσω ( αν δεν έχεις αντίρρηση φυσικά). Θα το καταλάβω όμως αν δεν βρεις χρόνο. Είδα και τον Χρήστο τις προάλλες και απόρησα που δεν ήσασταν μαζί. Τον ρώτησα για σένα, ελπίζω να μην σε πειράζει.
Ελπίζω να μην σε πειράζει που τον ρώτησα σχεδόν απελπισμένη τι κάνεις και πως είσαι, ελπίζω να μην σου πει ότι με είδε στα χάλια μου, δεν θέλω να χαλάσει η εικόνα που' χεις στο μυαλό σου για μένα, θέλω να με θυμάσαι μοναχά με εκείνο το πονηρό χαμόγελο όταν προσπαθούσες να μου βγάλεις τις κάλτσες και να μου δαγκώσεις τις πατούσες κι εγώ σου τραβούσα τα μαλλιά για να σταματήσεις..
Επίσης, τώρα που το θυμήθηκα, έχεις ξεχάσει κάτι πράγματα προς τα δω. Αν τα χρειάζεσαι πέρνα να τα πάρεις με τα κλειδιά σου, μπορείς να μου το πεις πιο νωρίς για να λείπω κιόλας,
ή να ξεχαστώ επίτηδες μόνο και μόνο για να σε δω για πέντε λεπτά, κι ας μη σου μιλήσω καν, κι ας μην μπορώ να κοιτάξω τα μάτια σου, κι ας πνίξω κάθε σκέψη μέχρι να ακούσω την πόρτα να κλείνει πίσω σου. Δεν θέλω να σου δώσω τα πράγματα σου στ'αλήθεια, θέλω να τα κρατήσω για να σε θυμάμαι, θέλω τα βράδια να φοράω την μπλε ζακέτα σου που με ζεσταίνει καλύτερα από κάθε πάπλωμα κι έχει ακόμη τ'άρωμα σου, κι ούτε την κούπα σου δεν θέλω να σου δώσω, γιατί μόνο απο κει μέσα ο σκέτος καφές μου είναι μες στη γλύκα.
όπως θες εν πάση περιπτώσει. Αυτά ήθελα να πω, μέσες άκρες. Είτε απαντήσεις είτε όχι, εύχομαι να είσαι και να περνάς καλά. Όπως πάντα, έτσι; χεχε
Προσποίηση όσο δεν πάει, εδώ βαθιά στην φυλακή μου.
Μαζί με τις στιγμές μας, έφυγε κι ο ρομαντισμός, πέρασε κι ο καιρός, μεγαλώσαμε και λίγο και ξεχάσαμε τα πάντα για την επανάσταση και για τα πολιτικά και για τον έρωτα και για κάτι βιβλία με ποιήματα που διαβάζαμε παρέα.
Η επανάσταση έχει γίνει καραμέλα, εδώ βαθιά στην φυλακή μου.
Δεν κατανοώ καν τι είναι, μήτε δέχομαι την ύπαρξη της. Η επανάσταση έχει χάσει το κόκκινο της χρώμα. Θάμπωσε και πάλιωσε όταν έφυγες και την πήρες μαζί σου, μικρέ μου επαναστάτη. Εχω άπλετο χρόνο για διάβασμα τώρα, έχω άλλο τόσο χρόνο για να σκεφτώ, έχω μέχρι και όρεξη να αφοσιωθώ στον αγώνα.
Μόνο που δεν έχω με ποιον και για τι να παλέψω.
Εσύ είσαι ο κάθε σύντροφος, μα δεν καταλαβαίνεις. Και ξεχνάς. Και μόλις ερωτευτείς ξανά, όλα θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα. Για αυτό δεν σε εμπιστεύομαι.
Εσύ είσαι ο κάθε συναγωνιστής, μα δεν καταλαβαίνεις. Άσε που μόλις βρεις τα σκούρα θα μου αφήσεις το χέρι και θα ξαναμείνω μόνη μου στο δρόμο.
Εσύ είσαι ο κάθε φίλος που είχα, μα δεν ακούς. Σκοτώνεις τον φασισμό στο φέησμπουκ, μα δεν έρχεσαι να με πάρεις να του πάρουμε το κεφάλι μαζί.
Εσύ είσαι ο κάθε γκόμενος που πέρασε φευγαλέα απ'το κρεβάτι μου, μα δεν ακούς κι ούτε καταλαβαίνεις. Όσο και να γδυθείς δεν ανοίγεσαι και ντρέπεσαι για την γύμνια σου όταν την παρατηρήσω. Λες και είναι κακό να είσαι γυμνός. Λες και γεννήθηκες με τα μαύρα σου ρούχα και τις κόκκινες κονκάρδες σου.
Βαρέθηκα. Βαρέθηκα πολύ να ακούω μανιφέστα για το πόσο καλύτερα γαμάει ο αναρχοκομμουνισμός σου από τον δικό μου. Βαρέθηκα να παλεύω για μένα και για σένα και για όλους και να γράφω συνθήματα για τον ταξικό πόλεμο σε γκρίζους τοίχους. Για αυτό έπαψα να υποκρίνομαι προς το τέλος και γίναμε έτσι. Για αυτό χωρίσαμε. Κι όχι για τον γκόμενο που χόρεψα σε κείνο το στέκι τον Απρίλη. Ούτε για την μικρή που φίλησες σε κείνο το πάρκο. Ελευθερία στη σχέση είχαμε. Ελεύθεροι δεν υπήρξαμε ποτέ.
Βαρέθηκα.
Και μένα και σένα και τον αγώνα και όλες τις ρομαντικές μαλακίες που σκέφτομαι όταν σε σκέφτομαι.
Όταν θα φεύγεις, μη κοιτάξεις πίσω μόνο. Δεν έχεις δικαίωμα να με κοιτάς. Και κοίτα μην ξεχάσεις τίποτα. Ούτε ελπίδες, ούτε υποσχόμενα βλέμματα, ούτε λόγια απο σελίδες μαστουρωμένης ποίησης.
Αν μπορέσεις, φέρε τον γάτο να τον δω. Εχω κι ενα λουράκι εδώ, να στο δώσω κιόλας. Τα μιλάμε ρε.
Ορθογραφικός έλεγχος, check. Αποστολή. Νέα καρτέλα.
Τα λέμε ρε..
